Jarzyny i miłość

Stołówka dla sikorek

2012-02-19T00:33:00.000-08:00

Mały ciężką pracą tworzy bałwana

Opuszczone gniazdo czeka na bociany...

Na gorącą prośbę Małego rozbudowaliśmy naszą stołówkę dla sikorek. Mamy teraz dwa karmniki oraz stoliki na wynos, czyli słoninka z patyka. Co rano przylatuje spore stadko: ponad dwadzieścia sztuk głodomorów naliczyliśmy^^
Jest coś tak wzruszajacego w tych małych ptaszkach, zastępują nam telewizor i kino, możemy patrzeć godzinami na te harce, spychanie się, walkę o słoninę, podfruwanie, odfruwanie, przeganianie wróbli, powracanie wróbli, na delikatne modraszki i raniuszki, na cytrynowe kamizelki brzuchatych bogatek... I choć mam do zimy sporo pretensji, to ten widok wart jest całych katarów świata.

Ptasia stołówka

Zima, Kim Norlien. I buk musz.

2012-02-16T09:33:00.001-08:00

Ostrzegałam, że mity omawiam.
To teraz uwaga. Kim był Posejdon?
Ha! Nie wiecie.
Uczeń klasy piątej wie.
To BUK MUSZ.
Pisownia oryginalna, żeby nie było.
Ale wie, że coś tam szumi, może nawet morze?

Poza tym zima, w pracy niemal nocuję, więc dopiero w weekend ogarnę bloga, karmniki, sikorki, pieczenie chleba a nawet szykowanie planu ogródka ziołowego. Dla zimowego uśmiechu genialne obrazki Kim Norlien

Ai Xuan

2012-02-09T12:57:00.000-08:00

Zakochałam się w tym malarstwie bez reszty. Po prostu trafiło mnie, nagle, w serce, z całej siły i z nienacka. Moge patrzeć i patrzeć- patrzcie i wy ze mną, brak mi słów by to opisać, dlatego muzyka i obrazy.

Zeus Hadesa zamordował

2012-02-08T10:56:00.000-08:00

Wróciłam do pracy i po raz kolejny omawiamy mity greckie ze zdziwionymi 11 latkami. Wszystko ich dziwi. Próbują wyliczyć jaki miał obwód głowy Zeus, skoro Atena dała radę z niej wyskoczyć w pełnej greckiej zbroi. Dzisiaj dociekliwa istota o odstających uszach zapytała mnie, jak się rozmnażają Cerbery. Po informacji, że Hera, żona Zeusa, była zarazem jego siostrą usłyszałam pełne współczucia stwierdzenie: biedny, z siostrą się ożenić, to tragedia...
Ponieważ przede mną klasówka z mitów, już zacieram łapki na myśl o smakowitych cytatach. Może nawet pobiją moja poprzednią klasę, gdzie na pytanie o imię młodzieńca, co zakochał się sam w sobie, padła odpowiedź: Rząkil....

Lekcja mądrości Stefanii, czyli robima, co chcema

2012-02-03T01:54:00.000-08:00

Czytam sobie Stefanię Grodzieńską. Oczywiście- a moze nieoczywiście zainspirowała mnie pani Wisława. Tęsknota za pewną klasą kobiecości, którą podziwiam i którą mam nadzieję gdzieś tam, kiedyś nabyć. Poprzez obcowanie jest chyba najłatwiej: juz Pratchett pisał o tym ,że w celu przekazania wiedzy studentom umieszcza się ich w pobliżu dużej ilości książek, w nadziei, że coś z jednego przejdzie na drugie. Z tych samych powodów studenci wolą umieszczać się w pobliżu karczm i szynków...
No więc pani Stefania.

Jestem mądrą kobietą. Ile razy robię coś nieskończenie bezsensownego przeciw samej sobie, słyszę to sformułowanie.
Ile razy ktoś wyzuwa mnie z moich praw, a ja godzę się na to, chwalą mnie: „Jesteś mądrą kobietą”.
Jeszcze nigdy nie słyszałam tego określenia w przyjemnych dla mnie okolicznościach.
Bardzo poważnie się zastanawiam, czy nie powinnam wreszcie trochę zgłupieć.

Też mam ten problem. Jestem mądrą kobietą, gdy godziłam się na coś wbrew sobie. Ostatnio zgłupiałam i przestałam się godzić, co zaowocowało smutkiem, łajaniem mnie "głupia kobieta, niemądra kobieta", ale w dziwny sposób dało poczucie takiej poobijanej, ale jednak wolności. Czytam dalej panią Stefanię. Starsze kobiety mają dla mnie urok mądrości, tak pożądanej...
Chcę być pilną uczennicą.

"(...)kobieta z długimi włosami nawet wchodząc do piekła nie zapomni się przyczesać".

"Bratnia dusza nie ma wieku. Bratnie dusze rozpoznaje się natychmiast, jakby miały identyfikatory. (...) Bratnia dusza nie żąda wyłączności. Można się nie widywać i nie kontaktować przez tygodnie, miesiące, lata".

"Bratnia dusza jakimś cudem odnajduje się, kiedy jesteśmy w potrzebie. Nie narzuca się, nie krępuje bratniej duszy, robi to co trzeba".

Stefania Grodzieńska- tancerka, pisarka, aktorka estradowa i teatralna. Dzieciństwo spędziła w Łodzi, tam uczęszczała do szkoły baletowej. Do Warszawy przeniosła się w 1933 roku. Pracowała w teatrzyku „Cyganeria”, później Fryderyk Jarosy zaangażował ją do zespołu „Cyrulika Warszawskiego”. Tam poznała swojego późniejszego męża, doskonałego satyryka, Jerzego Jurandota.
Po II wojnie światowej zaczęła pisywać felietony do „Przekroju” i "Szpilek", pisywała także monologi i skecze. Jej teksty wykonywali: Irena Kwiatkowska, Hanka Bielicka, Edward Dziewoński, Adolf Dymsza, Bogumił Kobiela, Alina Janowska, Magdalena Zawadzka, Krzysztof Kowalewski, Wiktor Zborowski. Przez wiele lat Stefania Grodzieńska pracowała też w Polskim Radiu, a przez kilkanaście lat w redakcji rozrywki TVP, gdzie m.in. stworzyła pierwszy polski serial emitowany na żywo – „Szklana niedziela”.
Jest autorką m.in. kilkunastu zbiorów felietonów, takich jak "Jestem niepoważna", "Brzydki ogród", "Felietony i humoreski", "Plagi i plażki", "Rozmówki" oraz książek biograficznych - wspomnień o Fryderyku Járosym pt. "Urodził go Niebieski Ptak", "Wspomnień chałturzystki", "Już nic nie muszę", "Kawałki żeńskie, męskie i nijakie"

Wszystkie uśmiechy Wisławy

2012-02-02T01:37:00.000-08:00

Stoi na półce, obok szkatułki od Różyczki i poezji Błoka. Oprawiona w szkło pocztówka od Pani Wisławy. Były to dawne czasy, ona nie była jeszcze noblistką, a ja wydałam pierwszy tomik wierszy; dostałam adres od pani Teresy, wysłałam ten chudziutki, marniutki, debiutancki tomik w różowej okładce... Odpisała mi na ręcznie wyklejanej pocztówce, na której jest fioletowy duszek i góry, kartonik jest jakiegoś trzeciego sortu, żółtawy i stary, a z tyłu, jej pochyłym pismem tych kilkanaście zdań, które nauczyły mnie poezji.

"Miła Pani Ewo,
To dobrze, że Pani pisze - ma Pani wrażliwość, zdolność do refleksji i nie lekceważy Pani w swoich wierszach materialności świata. (...)Myślę, że powinna Pani dalej pisać, o wszystkim, co zdarza się przeżyć i widzieć. (...) Czy na początku zmagałam się z materią słowa. Nie tylko na początku, zawsze. Każdy wiersz stwarza inne trudności. A czy poezja boleśniej widzi świat, nie wiem. Nigdy bym nie śmiała twierdzić, że poeta bardziej cierpi od kogoś, kto nie pisze. Ja w każdym razie nigdy nie radziłabym tak Pani myśleć... Serdecznie pozdrawiam. Wisława Szymborska."

I jeszcze kilka technicznych uwag- które wiersze jej się podobały, które trzeba poprawić, które zdanie wykreślić, a które zostawić.
Myślę teraz o tym, że jej nie ma. Jej sympatycznych dziwactw, chińskiego termosu, limeryków i usmiechów. Może w tych 250 wierszach zostały wszystkie uśmiechy Wisławy. Może poza nimi. Dla mnie zostały w tym pochyłym piśmie i filetowym duszku nad wyklejonymi górami.

O czułości. Bertrand Degott.

2012-02-01T05:13:00.000-08:00

Mróz, słońce, sikorki w cytrynowych kamizelkach.
Luty przyszedł pogodnie, zimowo, pachnąc drożdżowymi bułeczkami, które znikły szybciej, niż się piekły. Minus 22 w nocy, Wenus obok ksiezyca wymrożona i jasna, a ja czytam Bertranda Degotta.

Bertrand Degott - Wiersze jesieni i zimy

Chciałbym kiedy kwiaty i liście prą w jesień
- opisać wam barwy skweru mej ulicy
błękitny klematis, krzewy róż i żółcie
zimowego jaśminu ginące z wahaniem

opisując to wiem że ja też się waham
że język także błądzi jak stopy pomiędzy
nimi, lawendą a mydlnicą... opuszczam
nagle skwer i oto wchodzę w bełkot wiersza

przemierzamy życie i czymże jest ten skwer
jeśli nie sposobem by przemóc cierpienie
wy przechodzący łatwo przez przeszkody drzwi
powiedzcie gdzie zmierza kolor wszystkich kwiatów

i jak to się dzieje, że uderza kolor
że zdaje się lekki i żywy jak skrzydło?

*

Czy jednak dowiemy się kiedyś dlaczego
zbliżamy się szybko aż do granic krzyku
i dlaczego zimą, gdy kłębek po kłębku
znika sweter ręce szukają modlitwy

jedyna odpowiedź gdy tuż trzeci miesiąc
na pytanie czy kocham jak pierwszego dnia
miłość jest jedynie lotem błyskawicy
aż serce się otworzy podwójnie na oścież

niczym okiennica przyjmująca światło
doznanie mgły szarej i powagi świerków
kiedy kolor zniknie w dniu pierwszego śniegu
i zaczniemy śledzić wędrówki królików

zamykać gdy kaszlę? otwierać, gdy wzdychasz?
- uczymy się tylko manewrować klamką

*

Powinnaś zobaczyć ten bukiet na stole
ta jemioła, owoc dzikiej róży, bazie
posłuchać co mówi, to nic niezwykłego
że szybko zrywany na deszczu... niestety

jeśli więc możliwa jest ułomność wiersza
ta bezsilność gdy trzeba wypowiedzieć świat
skąd rozdźwięk tak wielki słów które kochamy
i sposobu w jaki żyjemy w nas samych?

gdyby można było włączyć się w plusk wody
naszych błot, i w chlupot naszych marnych ścieżek
mieć wsparcie w kamieniu nim zakrzepnie woda
zanim zima sczerni owoc dzikiej róży

jaki wtedy bukiet wypalony słońcem
i jaki śpiew odmienny ptaka co ten sam?

Trochę długo, ale nie chciałam kaleczyć wiersza, skracając go. Bo jest piękny. Piekny pięknem, chwytającym za gardło. W domu dobrze, hałaśliwie, gwarnie; do Dużego i Średniego na tydzień przyjechali koledzy, więc nas już dziewięcioro w domu, a że mróz, to większość czasu towarzystwo spędza między kuchnią a pokojem z komputerami. Gdyby mogli, wynieśliby lodówkę na piętro, jak kiedyś Duży toster obok komputera instalował.
Za cztery dni do pracy. Skończyłam plany wynikowe,myślę o omletach na kolację, o nowej ksiażce Umberta Eco, której jeszcze nie zdążyłam przeczytać... o zimie, która chwyta za gardło. O sadzy na palcach. O nasionach, które muszę już kupić. O kolorze niebieskim. O czułości, której mi czsem brakuje...

Mrozy, zioła i zupa z dziedziewicy

2012-01-28T02:53:00.000-08:00

Zimno.
Zimno i mroźno, banda sikorek okupuje karmnik, pani ze sklepu mięsnego ze zdumieniem odkryła w nas nowych klientów, bo zakupujemy namiętnie słoninę. Pół kilo w kilka dni zjadają, cytronowobrzuche łakomczuchy. Banda liczy 24 bogatki i 8 wróbli, oraz czasem zaplączą się rudziki czy modraszki o błękitnych łebkach. Mały zna juz je wszystkie, czatuje przy oknie, wertuje Atlas Ptaków Polskich i ogląda przez lornetkę, co jest dość karkołomne, bo karmnik mamy pół metra od okna. Ale on twierdzi, że lornetka przybliża. Jak nie przybliża, jak przybliża?
Odkryliśmy ciecierzycę i jemy ją jeszcze z większą przyjemnością, niz sikorki słoninę. Przy okazji Mały oznajmił Babci, że mama, czyli ja ugotowała na obiad zupę z dziedziewicy.
Ot, taka transformacja trudnego słowa ciecierzyca.
I już nam ta zupa z dziedziewicy w domu została, bo wszystkim się spodobało.
A ja w ramach noworocznych postanowień postanowiłam założyć ogród ziołowy z prawdziwego zdarzenia, blog ziołowy i w końcu usystematyzować wiedzę na ten temat.
Blog ziołowy będzie tu i zapraszam do zaglądania, jak kogoś ziółka będa interesować. Z czasem poumieszczam zdjęcia, artykuły i będe dokumentowac powstawanie ziołowego ogrodu od 0, czyli od ugoru. Już się nie mogę doczekać!
Dawno nie zaglądałam tu, bo ciągle coś się dzieje...

Po pierwsze, koniec urlopu, praca mi się zaczęła. Siedzę w pocie czoła i jak kret kopię w planach wynikowych.

Pozdrawiam wszystkich zimowo, biegnę ogarniać dom, robic pączki domowe i gotować ciecierzycę.

Wielki Mały Drzewołaz

2012-01-05T03:14:00.000-08:00

Dzień zachmurny.Pan Wann. New Jork in June

2012-01-05T02:55:00.000-08:00

- Pochmurny dzień - powiedziałam, patrząc za okno na uganiające się po krzaku bzu sikorki. Odkąd postawiliśmy tam ptasią stołówkę, okolice okna sypialni stały się bardziej popularne niż Piąta Aleja w Nowym Jorku.Naliczyłam dzisiaj rano siedem sikorek, a także dżentelmena z pomarańczowym gorsem, czyli rudzika.Mały jest zachwycony. Teraz oderwał sie od malowania mapy jakiejś swojej baśniowej krainy i zapytał mnie ciekawie:
- Czemu mówisz pochmurny, mamusiu?
- Bo niebo jest zachmurzone.- wyjaśniłam.
- No to powinien być zachmurny.- logika dziecka jest zawsze rozbrajająca - Pochmurny jest wtedy, jak niebo jest pochmurzone.
- Aha. Ale mówi się pochmurny.
- A dlaczego nie chmurny? Mówi się, słoneczny, a nie posłoneczny.
Dalsza częśc rozmowy była popisem elokwencji sześciolatka, który uświadomił mnie, że aby było sprawiedliwie i aby wyczerpać wszystkie możliwości, dzień powinien być chmurny, zachmurny, pochmurny, przedchmurny, zachmurny, a nawet podchmurny i nadchmurny.
Niesamowita jest dusza lingwisty w dziecku. Średni tez kiedyś domagał się kiedyś, by na filiżankę mówić herbacianka albo kawanka, bo się z niej pije herbatę i kawę, a nie jakiegoś filiża.I dopytywał się, co to jest ten filiż od którego nazwano naczynko.Jak go poinformowałam,że słowo prysznic pochodzi od nazwiska Vincenza Priessnitza z Graffenbergu, który owo urządzenie do hydroterapii wymyslił, to potem ciągle mnie męczył: a wannę mamo kto wymyślił? Pan Wann?
Jest wiec pochmurny czwartek, słucham New Jork in June, patrzę na sikorki, mysle o prysznicu i filiżankach i dobrze mi. Wczoraj rozebraliśmy choinke, Mały gorączkował w nocy a placki ziemniaczane, które zrobiłam na kolację, znikły w kilka minut.
Dzisiaj słońce wschodziło jak rozżarzony pieniążek

Druga strona wszystkiego i Dolina Wiśni

2011-12-31T01:52:00.000-08:00

Piosenka Joni towarzyszy mi na koniec tego roku. Dzisiaj rano, siorbiąc herbatę i patrząc na śnieg- tak, snieg pada- myślałam o tym, jak rok temu założyłam tę odsłonę bloga i nazwałam ją Jarzyny i milość. Może zabawnie, ale to było nasze domowe hasło na ten rok 2011: Lepsza miska jarzyn, a przy tym miłość, niż karmny wół wraz z nienawiścią. Salomon to powiedział....
Co będzie w tym nowym roku, młodziutkim, jak pędy fasoli, co ją dzisiaj z Małym posadzimy?
Czuję się po drugiej stronie wszystkiego. Jak Joni, patrzyłam kiedyś na chmury jak na pierzaste zamki, potem tylko jak na niosące deszcz brzuchacze, a teraz znów stoję po drugiej stronie. Ludzie będą dzisiaj tańczyć i wznosić toasty, my będziemy wyciskać soki, robić domowe lody i ratatouille, bo Mały zakochał się w filmie o szczurku w restauracji i też chce taką potrawę. Poza tym sprzątam od rana, słucham Helene Boksle, czytam Jesień Sredniowiecza i czuję się po drugiej stronie wszystkiego.
Odejścia, które bolały, znikły, stały się drugą stroną.
Oprócz przyjaciół, którzy jak Włóczykij powędrowali za dzikimi stadami gęsi, Babcia moja powędrowała naprawdę na drugą stronę. Siedzą pewnie z Tatem w Dolinie Kwitnącej Wiśni i czekają na nas.
Po drugiej stronie ważne są kolory moich mebli- ważne jak wszystko, każda drobina. Wazne, dlaczego lubię błękit i czemu nigdy nie nauczyłam się grać na okarynie.Po drugiej stronie ważniejsze od tego, że już nie studiuje jest to,że Mały podaje mi łapkę przez kraty w szatni, jak odprowadzam go do zerówki. Po drugiej stronie widać, że warto wstać o 5 rano by zrobić Dużemu kanapki i popatrzyć w ciemności jak wychodzi dojechać do szkoły 40 km...
Gdzieś wsadziłam obrączki, ale po drugiej stronie ważne jest to, że ciągle dostaję róże od Miłego, a wschód słońca ciągle smakuje z kawą i opowieściami, co sie komu śniło.

Pozdrawiam wszystkich noworocznie, po którejkolwiek stronie są.
Niech będzie pięknie....

Szarość, Joni i babka ziemniaczana.

2011-12-29T07:35:00.000-08:00

Pieczemy babkę ziemniaczaną. Cała rodzina: jeden obiera, drugi trze ziemniaczki, druga połowa komentuje i czeka, aż owo woniejące cudo wyłoni się z piekarnika.
Za oknem szarosć, 10 stopni ciepła, koniec grudnia.
Słucham zimowych piosenek i myślę o wietrze na wrzosowiskach.Zawodzą sosny za oknami, gdy wiatr szarpie je za zmatowiałą zieleń. Pod koniec roku czytam więcej smutnych wierszy i nagle mam ochote odpisać na wszystkie listy, na które nie odpisałam. Znalazłam notes z adresami i patrzę na te imiona, za którymi kryją się twarze. Jak to się stało, że zapominamy o sobie? Że wydawało się, że nie zniesiemy dnia bez tej osoby, a tu juz lata mijają?
Jest koniec roku i zapach babki ziemniaczanej wędruje po domu, a ja dotykam opuszkami palców starych mebli i myślę o kruchości wspomnień.
Zapominam głos Taty.
Czy chwila, gdy na łyżwach wiozłam mu bigos którejś zimy jest tylko moją opowieścią? Które ze wspomnień są tylko snami?
Dlaczego przestali mnie kochać ci, którzy mnie kiedyś kochali?
Dlaczego mnie samej tak trudno pamiętać?
Poczytam Borgesa...i poslucham Joni Mitchell. Najgenialniejsza. Tłumaczenie stąd

Urywki i strzępy anielskich włosów
I lodowe zamki w powietrzu
I mnóstwo pierzastych dolin
Tak zawsze patrzyłam na chmury
A teraz tylko zasłaniają mi słońce
Pada z nich deszcz i śnieg na wszystkich
Tylu rzeczy bym dokonała
Gdyby chmury mi nie przeszkadzały
Teraz spoglądam na chmury z obydwu stron
Z góry i z dołu i mimo wszystko
Lepiej pamiętam obraz chmur z marzeń
I dalej wcale nie znam chmur…
Księżyce, czerwce i parkowe karuzele
Zawrotny taniec uczuć twych
I każda bajka dobrze kończy się
Tak zawsze patrzyłam na miłość
Lecz teraz to po prostu zwykłe show
Zaśmieją się gdy będzie po wszystkim
I nawet gdy się zaangażujesz
Nie daj tego po sobie poznać
Nie zdradzaj się z tym
Teraz spoglądam na miłość z obydwu stron
Dawanie i branie i mimo wszystko
Lepiej pamiętam obraz miłości z marzeń
I dalej wcale nie znam miłości…
Łzy, strach i poczucie dumy
Gdy mówiłam Ci na głos „Kocham cię”
Sny i plany i cały ten cyrkowy kram
Tak zawsze patrzyłam na życie
Lecz teraz starzy przyjaciele dziwnie się zachowują
Kręcą głowami mówiąc, że się zmieniłam
No cóż! Coś się traci, a coś zyskuje
Każdego dnia życia
Teraz spoglądam na życie z obydwu stron
Poprzez zwycięstwa i porażki i mimo wszystko
Lepiej pamiętam obraz życia z marzeń
I dalej wcale nie znam życia…
Teraz spoglądam na życie z obydwu stron
Poprzez wzloty i upadki i mimo wszystko
Lepiej pamiętam obraz życia z marzeń
I dalej wcale nie znam życia…

Things that might have bee

Myślę o rzeczach, jakie mogły być, a nie były.
O traktacie saksońskiej mitologii, którego nie napisał Beda.
O niepojętym dziele, które może Dantemu dane było dostrzec,
Gdy poprawił już ostatni wers Komedii.
O historii bez wieczora Krzyża i bez wieczora cykuty.
O historii bez twarzy Heleny.
O człowieku bez oczu, które nam zesłały księżyc.
O zwycięstwie Południa w trzech dniach Gettysburga.
O miłości, której nie dzieliliśmy.
O rozległym imperium, którego Wikingowie nie zechcieli założyć.
O świecie bez koła czy bez róży.
O opinii Johna Donne'a na temat Szekspira.
O drugim rogu jednorożca.
O baśniowym ptaku Irlandii, co jest w dwóch miejscach na raz.
O synu, którego nie miałem.

Dzyń dzyń

2011-12-23T01:31:00.000-08:00

Zbliżają się święta Bożego Narodzenia. Może to sobie uświadomić każdy, przechodząc przed witrynami sklepów. W koszach z promocją już wystawiono straszliwie liche chińskie lampki choinkowe i jadowicie zielone girlandy z plastiku, żałośnie udające jedlinę. Obok stosy grających mikołajów o odklejających się brodach, plastikowe bombki malowane przez psychopatę i striptizerki w strojach mikołajek, wyginające się wdzięcznie przy midi-piosenkach: jingle bell, jingle bell...

Zbliżają się święta. W ekskluzywnych sklepach dyskretnie połyskujących w drogich galeriach, w beżach i szafirach modnych tego roku styliści stylizują choinki dla wymagających klientów. Przepiękne dzwonki z porcelany w cenie emerytury mojej babci moszczą się w aksamitnych pudełkach. ten ekskluzywny anioł zapewni twemu domowi niepowtarzalny nastrój na wyjątkowy czas świąt. Tu kupisz prezenty designerskie i snobistyczne dla dzieci i bliskich. Ten stroik z prawdziwej wikliny, ozdobiony autentycznym igliwiem z lasu wniesie zapach wigilii , magię świąt do twego domu. dzyń dzyń, dzwoni krasnal komercji. Dla masowego człowieka jest masówka made in China, koszmarnie brzydka, nieudolna, tania i licha. Dla wyjątkowych ludzi o wyjątkowych portfelach jest Villeroy and Bosch, Schaffer, marcepany Lindt i zegarki Patek.

Jedni niosą do domu chonki przypominające miotły o plastikowych zielonych wyłysiałych piórkach, drugim styliści stylizuja choinkę przywieziona prosto z gór, bo taka ładniej pachnie.

A my.

Gdzie my?

Tacy średni, tacy, których zęby bolą na widok piszczącego renifera z pcv, ale których nie stać na Villeroya?Tacy, którzy nie lubią oglądać telewizji w święta, nie chcą się dać ogłupić porządkom, reklamom, presji gazet, rodziny, sąsiadek, własnych wyrzutów sumienia?

Musimy rozebrać nasze święta. Zdrapać z nich fałszywe złoto podrabianych ozdób. Żeby zobaczyć Betlejem.

Kto powiedział, że musimy co sezon kupować nowe bombki?Że niemodna jest choinka, ozdobiona przez dziecinne łapki?Łańcuchy, pierniczki, ciasteczka, cukierki na sznurkach. Jeśli nie lubimy sztucznych( jak ja) a żal nam wyrzynanych bezlitośnie z lasu ( bo mnie żal), pozostaje kupno niewielkiej, w doniczce i przesadzenie jej potem do ogrodu. Albo zrezygnować w ogóle, zastąpić ją kilkoma gałęziami jedliny, wikliny, głogu. Uwielbiam, jak dzieci objadają choinkę, jak chudną papierkowe cukierki, jak kołyszą się mini jabłuszka, złocone pędzelkiem orzechy. Nie żal mi, jak się coś stłucze, bo nic nie kosztuje kilkaset złotych.

Zamiast na kolanach szorować kolejny dywan, pieczemy koślawe pierniczki..Czytamy biblijną historię o zdziwionych pasterzach. Zamiast dwunastu dań pyszna ryba po grecku i chleb na talerzu z babcinej porcelany. Zapach gałązek z wazonu. Świece. Mnóstwo świec.
Dziecinne głosy z kolędą.Będziiemy jengę układać i jeść makowce.Miam! Czego i wam życzy.

Kalina

Jak Mały zarabiał na jedzeniu

2011-12-19T05:28:00.000-08:00

Mały jest niejadkiem.
Babcia, by go zachęcić do spożywczych ekscesów, opowiedziała mu historię jak to jej mama (a Małego prababcia) płaciła babci kiedyś za zjedzenie obiadu.
W oczach Małego błysnęło.
- Jak mi dasz babciu 10 groszy, zjem kisiel- oznajmił po namyśle.
Dalej opowieśc potoczyła się torem dość oczywistym. Do wieczora Mały miał już 2 złote i 90 groszy, bo za zjedzenie obiadu wytargował całą złotówkę. Kres bankructwu Babci położyłam, oznajmiając Małemu, że za jedzenie będzie się mógł targować tylko w niedziele.Byl głęboko zawiedziony....
Wieczorem liczył swoje łupy.
- Widzisz, mamusiu, jak łatwo zarabiać na jedzeniu?- powiedzial, rozmarzony.

A tak w ogóle to dzisiaj pierniczkujemy, a choinka już ubrana^^

Uwaga dobry pies!

2011-12-16T04:09:00.000-08:00

Wracamy ze szkoły z Małym. Dumny czytacz odczytuje mozolnie tabliczki na ogrodzeniach.
- Uwaga, zły pies!
- Uwaga, zły pies- gryzie!
- Mamo, czemu oni hodują tylko złe psy?- oznajmia w końcu zdegustowany.
- A ty jakiego byś hodował?- pytam, rozbawiona.
- No jak to jakiego? Dobrego! I napisałbym: Uwaga, dobry pies- liże!

Nie baw się synku żołnierzami

2011-12-15T04:40:00.000-08:00

Święta idą.
Po raz kolejny znalazłam się w mieście, w piekle sklepów, szukajac prezentów dla dzieci. I po raz kolejny jakoś gorzko mi.
Gdzie są ołowiane żołnierzyki? Gdzie drewniane klocki, z których można budować wieżę do nieba? Gdzie piracki statek z załogą, która nie byłaby z koszmarnego plastyku, z upiornie malowaną gębą? Gdzie coś, co nie jest kiczowate, okropne, wściekle kolorowe, na baterie, z idiotyczną muzyczką, która jeździ po nerwach jak kreda po tablicy?
Nie kupuję gier komputerowych, wystarczy im tego, co mają. Ze smutkiem dziwaczki, która nie wie, czego chce, ale wie, czego nie chce, kupiłam Średniemu książki: Baśniobór, dwa tomy. Starszemu dżinsy. Małemu nie kupiłam jeszcze nic, jestem w depresji. Chciałam wulkan do samodzielnego montazu, ale jak zobaczyłam, w jakich kolorach dali farbki do pomalowania gipsu, to zwątpiłam. Różowe wulkany nie istnieją!

Jakoś tęskno mi.
Za sklepami z XIX wieku, gdzie subiekci na święta robili girlandy z żywej choiny i bukszpanu. Za żołnierzykami, których mozna bylo ustawiac w armie, a każdy był inny, choc niby ten sam. Za drewnianymi zabawkami. Koniem na biegunach- ostatnio widziała, różowego jednorożca na biegunach w kolorach od których anioły dostają zadyszki...
Czym ma się bawić synek? Turnau mi sie przypomniał, ni w pięć ni w dziewięć.
Nie baw się synku żołnierzami- nie ma ich juz.

http://marcinxii.wrzuta.pl/audio/21cndJa8dP7/grzegorz_turnau_-_nie_baw_sie_wiecej_kula_ziemska

Kiedy przyjdą króliki

2011-12-12T23:10:00.000-08:00

Z dziećmi trzeba rozmawiać ostrożnie, jakby się tkało spadochron z pajęczyn. Ich wyobraźnia jest...hm, sami zobaczcie.

...mieliśmy owijać w sobotę drzewka. W piątek wieczorem niefrasobliwie przedstawiłam rzecz Małemu i Średniemu.
- Jutro musimy po obiedzie owinąć drzewka na zimę. Jabłonki i inne. Bo przyjdą zające i zniszczą wszystko.
Oczka Małego błysnęły...
Rano ktoś budzi mnie energicznie, mimo, że sobota.
- Idź sobie...- mruczę do Małego. Znam te miękkie łapki.
- Ale trzeba iść drzewka owijać!
- O 7 rano? Po obiedzie...- ziewam, łapiąc uciekający sen.
- A jak króliki przyjdą rano???- w glosie Małego jest autentyczna zgroza...

..jakiś czas potem...
Średni taszczy zieloną siatkę do okręcania, ja agrowłókninę i sznur. Mały drepcze przejęty.
- Mamo, a kroliki są groźne?
- Dla drzewek, tak. Ogryzają korę.
- A czemu tylko naszych drzewek?A dla ludzi są groźne?
- Bo owocowe im smakują, a my mamy sadek za lasem. Wyjdą z lasu, jak śnieg spadnie i ogryzą.Ale dla ludzi nie są groźne...
- Króliki rządzą światem- Średni patrzy na mnie ponuro, jak apokaliptyczny prorok- Zobaczysz, zapędzą ludzi do swoich kopalń, by wydobywali cenne minerały. Będziemy ich niewolnikami. Zapanują nad całą planetą i sięgną po władzę. Może już to robią, udając łagodne króliczki. Tak naprawdę to bestie, dzikie bestie. Mają podstępne umysły.
- Sam masz podstępny umysł- wciskam Średniemu siatkę- Zanieś to tam dalej, połóż obok każdego drzewka, będzie szybciej...
Wzrusza ramionami. Ma niewielką ochotę pomagać, bo odciągnęłam go od komputera.Ale owijamy wszystkie drzewka, dalej wymieniając uwagi, co by było, gdyby króliki za pomoca hipnozy kontrolowały umysły całej ludzkości, zajęły miejsca prezydentów i opanowały świat. Królicza teoria spiskowa wciąga....
- Popatrz mamo, słońce zaczęło się udzielać społecznie i przestało udawać emo...- kiedy skończyliśmy, Średni pokazuje mi smugę blasku spoza chmur....

Starzy się lenią

2011-12-08T04:12:00.000-08:00

Wracamy ze szkoły. W przerwie między rzucaniem śniegu do strumyka, a zdrapywaniem mchu z ogrodzeń Mały oznajmia mi niespodziewanie:
- A dlaczego starzy się ciągle lenią?
- Jacy starzy?- pytam zdezorientowana.
- Wszyscy.- Mały jest nieustępliwy- Czemu dziadek nie wyjdzie na dwór śnieżek rzucać?

No cóż, wizja dziadka z chorobą Parkinsona, który rzuca śnieżkami, wydaje mi się zuchwała.

- Dziadek nie da rady rzucać śnieżkami, wiesz..- próbuję ostrożnie.
- Mógłby rzucać blisko!
Postanawiam mu wyjasnić zawiłości geriatryczne.
- Dziadek jest stary, nie ma siły, a poza tym wiesz, są takie rzeczy, których starzy ludzie zwyczajnie nie mogą...
- Na przykład jakie?- patrzy na mnie powątpiewająco. Szybko szukam w głowie....
- Na przykład łazić po drzewach...Dziadek czy babcia, co mają ponad siedemdziesiąt lat nie wejdą na drzewo...
- Mogliby wejść nisko!
- Na rowerze dziadek ścigać się nie będzie...
- Ale ma wózek!

Fakt, wózek inwalidzki, ale jakoś wizja dziadka ścigającego się z dziećmi wózkiem inwalidzkim wydaje mi się jeszcze bardziej zuchwała od wizji dziadka, rzucającego śnieżkami...Postanawiam zadać logice Małego ostateczny cios.Pokazuję mu ślizgawkę i huśtawki na podwórku.
- No, ale na ślizgawce to dziadek z babcią ślizgać się nie mogą!

Mały patrzy na mnie z politowaniem.
- Mogliby, gdyby chcieli!- oznajmia i podskakując, rusza przed siebie, po drodze lepiąc nową, śnieżną kulę...

Jak mały Czas mijał

2011-12-08T00:01:00.000-08:00

- Wiesz mamo, jak ja umiem szybko mijać czas?- Mały podzielił się dzisiaj ze mną swoją teorią, gdy ubierałam go przed siódmą do zerówki. Za oknem miękka szarość poranka, pierwszy śnieg, w pokoju ziewanie i wciąganie skarpetek, spodni, koszulki w czerwone paski...
- Normalnie polożyłem się spać wczoraj, wstaję rano i już minąłem całą noc czasu! - dumnie oznajmił, pakując rękaw w sweterek - Ty też tak umiesz?

A mnie ogarnęła zuchwała myśl- własnie! Tak trzeba, zamiast czas ma nam mijac, my go mijajmy, a co! Wezmę sobie zaraz zrobię kawę i słuchając Lisy Lynne minę sobie kwadrans czasu, niech zgrzyta minutami, niech tupie na mnie sekundami, minę go i już! W sumie...mińmy sobie zimę! Otwieramy oczy, a tu wiśnie kwitną...Uczmy się od dzieci....

Prawie moja

2011-12-02T06:21:00.000-08:00

Poważne rozmowy piątoklasistów.
- Widzisz tę dziewczynę? Jest prawie moja.
- Ale jak to prawie?
- No, bo ciągle mi ją zajmują i ktoś z nią do domu idzie. Ale już niedługo ja odprowadzę i zobaczysz.
- No, jasne. A ja to mam szczęście, wiesz. Siedzę z najładniejszą dziewczyną w klasie, to jej nie muszę odprowadzać...

O kopaniu chmur

2011-11-28T05:34:00.000-08:00

- Mamo, a co by było, gdyby człowiek kopnął chmurę?- zapytał mnie Mały, gdy upychałam go w szatni w kurtkę.
Najpierw chciałam mu powiedzieć, że owinęłaby mu się wokół nogi i wpełzła potem w nogawki jak zimne chomiki, ale pomyślałam, że to by było niepedagogiczne.
- Nie wolno nikogo kopac, a zwłaszcza chmur, one są takimi miłymi, puchatymi owieczkami, które niosa na plecach marzenia i wiatr je pasie, rozumiesz?- oznajmiłam więc, wciskając czapkę na uszy Małego Pytacza.
Wicher byl dzisiaj niemożliwy. Nie tyle pasał chmury, co je pędził batem.
- Ale ja chciałbym tylko wiedzieć, czy deszcz się wyleje ze środka, jak kopnę...- mruknął Mały i wcisnał łapki w kieszenie....

Nic na to nie poradzę!

2011-11-26T00:50:00.000-08:00

Czajnik poświstuje nonszalancko, jak Adolf Dymsza w starym filmie, Mały z kolegą robią w pocie czoła zamek z dwóch tekturowych pudeł i sporej ilości taśmy malarskiej, a że zaanektowali połowę salonu, który chciałabym posprzątać, nic na to nie poradzę.
Właśnie odkryłam genialną zasadę "nicnieporadzenia" i ulżyło mi.
W piecu się kopci, bo trza by komin przeczyścić- nic na to nie poradzę!
Nie mogę posprzątać salonu, bo bawią się tam dzieci- nic nie poradzę! Nie będe im zabawy przerywać.
Zakwas mi się zbiesił i chleb nie wyrósł- nic na to nie poradzę!
Kret zaprosił na moje podwórko chyba całą wielodzietną rodzinę z Australii, bo ilość krecich nor osiągneła masę krytyczną- nic na to nie poradzę!
Jutro mam koncert, a boli mnie gardło i chrypię jak nędzna kopia Armstronga- nic na to nie poradzę!
Ale są rzeczy, na które mogę poradzić. Kupiłam sobie świece zapachowe, żeby mi pachniało. Wyciągnęłam swetr w kolorze śliwek, niebieskie puchate kapcie, zrobiłam dzbanek herbaty i kuruję gardło. Myślę o przyjaciołach, o starych zdjęciach, upiekę zaraz szarlotkę i posłucham Agi Zaryan...

Jesień mnie smuci, nic na to nie poradzę.
Ale czy naprawdę muszę?

Brak macierzyńskich uczuć u kur

2011-11-22T02:50:00.000-08:00

Przed wejściem do szatni, ostatnie rozmowy z Średniakiem i Małym.
- Mamo, a co to kokoszka?- dopytuje się Średni.
- To taka kura, co znosi jajka- wyjaśniam zgodnie z prawdą.
- A jak się nazywają kury, co nie znoszą jajek?
- Koguty - odpowiada Mały, który czuwa nad sensem rozmowy jak kwestor u Pratchetta.
- No nie, koguty to koguty...po prostu sa kury, które nie znosza jajek i już. Nie niosą się.
- Nie mają uczuć macierzyńskich, czy co?- drąży Średni. Potrącają nas inne dzieci, za kilka minut dzwonek.
- Potem porozmawiamy, idźcie już!- poganiam latorośle. Średni na odchodne raczy mnie jeszcze pointą.
- Mamo, a wiesz jakie są trzy etapy życia kur? Kurczak, kura i udko!
Znikają w szatni a ja dumam nad wyzwolonymi kurami bez uczuć macierzyńskich, kiedy krztusząc się ze śmiechu biegnę do samochodu....

Filiżanka, szary notes, maki, martwi ludzie i szmaragdowy kilof.

2011-11-19T10:45:00.000-08:00

Jest wieczór, jestem zamyślona, świat wydaje mi sie okryty tiulem, jak żyrandol w opuszczonym domu, a szary zeszyt leży pusty. Wpadłam na pomysł, by pisać piórem w notesie, jak mi radził Wędrowiec, ale z niejasnych powodów lepiej mi się klekocze na rozchwierutanej klawiaturze, niz staroświecko, w notesie. Stwierdziłam, że jestem medialna, bo najlepiej, jak mam jeszcze otwarte okno z piosenką z youtube, wesoło miga mi gg, sygnalizując, że czyjś pocztowy gołąb dobija się do mojej pocztowej skrzynki, a słowa spływają spod palców.
Obok stoi filiżanka w czerwone maki, a ja myślę o maku Leśmiana i makach Lavanduli i o tym, że w listopadzie lubię nosić czerwone sukienki, a chociaż czerwony szalik czy czapkę...nawet rękawiczki. Okruch barwy, leczący serce od szarości.

Może powinnam mieć czerwony notes?
Średni czyta Anię z Zielonego Wzgórza i musi opisac postać do charakteryzacji. Podpowiadam mu Mateusza, to oznajmia z logiką dzieciństwa:
- Ale on umarł na końcu i nie zamierzam pisać o martwych.

A ja czytam o martwych, czytam o lordzie Rayleigh, który nosił bokobrody jak cesarz Franciszek i który odkrył argon, interesował się falami podczas trzęsień ziemi, promieniowaniem widmowym, oznaczał jednostki elektryczne, zajmował się gazami i w ogóle był niesłychanie aktywny, a jego żona miała na imię Evelyn. Oglądam stare zdjęcia i myślę, kto za sto lat będzie pamiętał moje imię? I jakoś niespecjalnie mi przeszkadza, że nikt. Jestem syta maków, zapachów chłodu, muzyki Bacha i nawet to, że szary notes się na mnie obraził, nie psuje mojego pogodnego zamyślenia.
Mały rysuje dzisiaj prosiaki. Narysował prosiaka o imieniu Pączek, jego siostrę prosiakównę Ulę i jeszcze różowego potomka. Rysuje oblizując usta, z namysłem, jak dzieci z wiersza Miłosza, w żółtym notesie, mazakami za złoty czterdzieści. Jest ciepło, ciemno a moja filiżanka pachnie kardamonem.
A potem pokazuje mi jeszcze jeden obrazek: ludzik siedzi pod drzewem i trzyma jakąś niebieską zmazę.
- Co to?- pytam.
- To podróżnik i on trzyma diamentowy kilof pod drzewem szmaragdowym.
Pozdrawiam wszystkich podróżników, z kilofami i bez.

Po co Bogu czas

2011-11-10T04:28:00.000-08:00

Wracamy z Małym ze szkoły. Ekipa drogowców rozwala nam ulice i chodniki, więc idziemy opłotkami, między domkami z okiennicami, gdzie na podwórkach ujadają kundle, przy studni na zurawiu stoi wiadro, a jakiś dziadek w gumofilcach rytmicznie rąbie drewno. Małemu wpada w oko plantacja pokrzyw przy opuszczonej chatce.
- Skąd się biorą małe pokrzywy, mamusiu?
- Z nasionek od dużych pokrzyw.- odpowiadam zgodnie z prawdą.
- A skąd się wzieła pierwsza pokrzywa?- docieka moje logicznie myślące dziecko.
- Pan Bóg ją stworzył. I tak sprytnie wymyslił, że one dalej rozmnażają się same. W ten sposób oszczędza się duzo czasu, bo nie trzeba na nowo stwarzać i stwarzać.
Mały myśli. W końcu mówi:
- A po co Bogu czas?

Takie różności listopadowe

2011-11-07T03:00:00.000-08:00

Mały zaczął czytać. Skok był natychmiastowy- jednego dnia nie umiał, drugiego umiał. Klękajcie narody. Owszem, znał literki, ale widząc napis, wymieniał literki po kolei i nie umiał jakoś tego zsyntetyzować w całość. A teraz poszedł ze mną do miasta i z dumą czytał szyldy.

- B-a-n-k. Bank!
- K-a-s-a. Kasa!

Niestety, przy szyldzie MONOPOLOWY zaciął się i stwierdził, że tego jeszcze nie umie :)
Natomiast Średniak po kolejnej utarczce z babcią, która coś od niego chciała i czegos nie rozumiała ( zapewne, że nie może przerwać gry w Leage of Legends, znając życie), przyszedł do mnie naburmuszony.
- Mamo, jak nazywa się po łacinie człowiek rozumny?
- Homo sapiens - odparłam, pochylona nad ugniataniem kruchego ciasta i zadowolona, że mam dziecko tak żądne wiedzy, że domaga się nauki łaciny.- A dlaczego pytasz?
- No to babcia nie jest homo sapiens!

Oznajmił i poszedł sobie.
Po raz kolejny matka obstupuit.

A poza tym robię projekt szaf bibliotecznych w sypialni, chcę męczyć miłego, żeby mi zrobił je "pod Święta"- zgrabione liście, zwiezione drzewo i zima może przychodzić. Mam melancholię i patrzę na jasmin i sikorki, a one patrzą na mnie. Małe, wesołe grubaski..Chyba już im słoninę wywieszę, niech się przyzwyczajają do miejsca karmienia.Czytam "Doline Muminków w listopadzie" i nie chce mi się za bardzo nic.Ale chyba musze posprzątać dom- jak Filifionka...

Filifionka sprzątała. Wszystkie garnki, jakie tylko były, stały na kuchni i grzała się w nich woda, szczotki, ścierki i miski, tańcząc wyskakiwały ze swoich szaf. Poręcz werandy zdobiły przewieszone przez nią dywany. Odbywało się kolosalne wręcz sprzątanie, największe jakie ktokolwiek kiedykolwiek widział. tamci stali wszyscy w ogrodzie i dziwili się widząc jak Filifionka wpada i wypada, wychodzi i wraca, z chustką na głowie, w fartuchu Mamy Muminka tak dużym, że okręcona nim jest trzy razy.
(…)Cudownie było znów sprzątać. Wiedziała dokładnie gdzie kurz się pochował. Miękki szary, zadowolony z siebie, zalegał wygodnie wszystkie kąty. Wypędzała każdy kłębek , który od toczenia się urósł i napęczniał, nabił się włosami i myślał, że jest całkiem bezpieczny, cha, cha! Larwy motyli, stonogi, wszelkiego rodzaju pełzające, czołgające się paskudztwa przewracały się do góry nogami pod wielką miotła Filifionki, a cudowne strumienie gorącej wody i pieniących się mydlin spłukiwały wszystko i mnóstwo tego wyjeżdżało za drzwi, wiadro za wiadrem. Naprawdę przyjemnie było żyć.

(…)Po jakimś czasie radość sprzątania udzieliła się wszystkim z wyjątkiem Wuja Truja. Nosili wodę, trzepali dywany, szorowali podłogi, gdzie popadło, każdy dostał swoje okno do umycia, a gdy chciało im się jeść, szli do spiżarni i brali sobie resztki z przyjęcia. Filifonka nic nie jadła i wcale nie rozmawiała, gdzie tam miałaby czas i ochotę na coś takiego! Czasem gwizdała sobie trochę, lekka i giętka poruszała się jak podmuch wiatru – zjawiała się to tu, to tam, wynagradzała sobie wszystkie chwile osamotnienia i strachu i myślała mimochodem: „Co mnie takiego napadło? Nie byłam przecież niczym innym jak tylko ogromną, szarą kulą kurzu… I dlaczego?” Ale tego nie mogła sobie przypomnieć.
I tak minął, szczęśliwie bez deszczu, ów wielki wspaniały dzień sprzątania. O zmierzchu wszystko znalazło się na swoim miejscu – czyste wybłyszczone i wywietrzone, a zdziwiony dom patrzył na wszystkie strony przez świeżo umyte okna. Filifionka zdjęła chustkę z głowy i powiesiła fartuch Mamy Muminka na odpowiednim kołku.

Aha- poza tym wprowadziły się do nas myszy. Przyszły w gości na zimę, tak myślę...

Zacisze, ludzie jesieni, kot i jeż.

2011-10-26T04:40:00.000-07:00

Lubię słowo: zacisze.
W zaciszu jest cisza, jest też coś za tą ciszą, co wydaje się być miłe i dobre, mozna tam odpocząć, co mnie kusi i złaknione stopy same wędrują, by tam się znaleźć. Zrobiłam sobie zacisze w sypialni, obok komputera; obrazek Małego pod tytułem Pajacyk, plan lekcji Dużego, mój ulubiony kubek w hortensje, serduszka z zeszłych walentynek, zielone zasłony i poduszka na krześle, herbata i zapach chleba z kuchni, który muska mi kark- dobrze mi w zaciszu, gdzie sobie piszę, zerkając na jasmin za oknem, kurczowo trzymający swoje liście, jak Zuzanna podglądana przez starców.
A propos liści, zauroczył mnie " liściasty" wpis Panny Awangardy o ludziach jesieni.

[...]Układam z liści bukiety. Wkładam do butonierek ludzi jesieni.
Nie warto kurczowo trzymać się swoich liści. Czy warto kurczowo trzymać się swoich listów? Czy warto kurczowo trzymać się swoich wspomnień?
Liście to motyle kiedy wiatr jest gwizdkiem.
Wielcy są ludzie jesieni, jak wielkie są dzikie łąki.[...]

Siedziałam dłuższa chwilę, myśląc, czy jestem ludziem jesieni. Taką dziewczyną jesienną z Kabaretu Starszych Panów, co to ma w kieszeni liść i jarzębinę, a we włosach rude blaski. I wyszło mi na to, że może trochę...Chryzantemy mam. Mam poncho kasztanowe, skórzane buciory i od biedy warkocz. Smutków też trochę, choć zasypuję je liśćmi optymizmu, niech siedzą cicho.
A propos jesieni po raz kolejny, to odkryłam, że lubię jeże. Bardzo.
Widziałam wczoraj jednego, jak tuptał przez liście za szklarnią. Wcale nie niósł jabłka, dementuję mit. Jeż ma za miękkie igły na wbijanie ich w jabłko. Ale liście na grzbiecie może mieć, o czym kot Simone'a wie doskonale...
No to kot i jeż.Na jesienne smutki^^

Jesienin jesienią

2011-10-25T02:44:00.000-07:00

Naszło mnie na rosyjską muzykę i wiersze, to przez Jesienina. Jak można nie czytać Jesienina jesienią? TYm bardziej, że jak się patrzy na brzozy, które gubią złoto jak pijana cygańska tancerka cekiny, to od razu się przypomina:

Melancholijna poro, oczu oczarowanie
w bagriec i zołoto odietyje liesa....

No więc słucham Pelagei, czytam Jesienina, piję herbatę z samowara w ramach samowaroterapii i sadzę dzisiaj trawy ozdobne. Trawy dostałam od Tini, swojej siostry, której blog jest tutaj (rodzinna reklama), a która dostała je od Asi z Green Canoe ( przyjacielska reklama). Blogi zbliżają ludzi..u mnie w kuchni wisi haftowany klucz od Penelpy (znowu reklama), a dzisiaj piłyśmy u mamy z Tinią nalewki od Roksariusa i jego mamy, z którymi tez się znamy blogowo, a którym ja z kolei wysłałam orzechy z Kalinowa...
Kocham jesień, jak się kocha najmilszą, zrzędliwą ciotunię. Kocham jej chłody, bałagan z liśćmi, wiatry, zaorane pola, jedlinę na różach i ogieniek w kominku....
Dekoracje jesienne zrobiliśmy z Małym. Nam się podobają i jest cudnie...

Słowik i szron

2011-10-24T04:02:00.000-07:00

Rano szron na trawie, jak srebrne futro. Chłód o poranku, gdy czerwone słońce zagląda nam w okna, a my pijemy poranną zbożówkę z mlekiem, dzieląc się snami. Ciagnie mnie do skandynawskich klimatów- jestem Gerdą, gładzącą futro renifera i słucham Helene Bøksle, chwytając w zimne nozdrza zapachy ciepłego domu.
Szwedzki słowik, dziewczyna o głosie jak aksamit i korzenne wino.
Chłód jest w końcach palców, w sobotę zwieźlismy drzewo i układaliśmy w sągi w piwnicy, u nas się mawia na to "kostrogi". Mam malinowy dżem, posmaruję świezy chleb i zrobię herbaty z miodem.
Cmentarzyk unicki, gdzie kiedys kościelny nielitościwie pomordował bzy, odrósł nieco- kto wie, może wiosną wrócą słowiki?
Dla nich i dla mnie piosenka...

Naleśniki amerykańskie w polskim formacie

2011-10-22T00:19:00.000-07:00

Na śniadanie w chłodny, październikowy ranek najlepsze są gorące nalesniczki. Zrobiłam wg przepisu na amerykańskie pancakes, ale format nasz, polski- na całą patelnię. Do tego bita smietana i dżem malinowy zamiast syropu klonowego..i herbata z szumiącego samowara....

Składniki

225g mąki
1 łyżka proszku do pieczenia
szczypta soli
1 łyżeczka cukru
2 duże jajka , roztrzepane
30g masła, rozpuszczonego i ostudzonego
300ml mleka
masło do smażenia

Sposób przyrządzenia

Wszystkie składniki umieść w mikserze i wymieszaj.
Gotowe ciasto przelej do dzbanka, tak łatwiej będzie Ci je dozować i pozostaw na ok. 20 minut, przed użyciem.
Kiedy będziesz smażyć naleśniki, jedyne co musisz pamiętać, to, to, że kiedy na górnej części naleśnika pojawią się bąbelki, to znak, że czas by przewrócić je na drugą stronę, tylko na 1 minutę.
Z podanej porcji ciasta wychodzi ok. 11 naleśników.

Przepis podejrzany od Nigelli Lawson, jest tu.

Jarmuż, mufinki i jesienne chłody

2011-10-21T04:12:00.000-07:00

Jemy jarmuż.
Pożyteczna i smakowita roślinka, po przymrozkach straciła swój gorzkawy posmak i idealnie komponuje się z marchewka i ziemniaczkami. Poczęstowane jarmużem sąsiadki oznajmiły, że całe życie na wsi mieszkają, a jeszcze takiego zielska nie jadły. ..

Poza tym upiekłam chleb i zrobiłam mufinki. Rano oznajmiłam Średniemu, że zrobię, na co on pesymistycznie:

- Napewno znowu wszystko będzie dla gości i dla nas nie starczy...
- Tym razem tylko dla was - obiecałam mu, i zrobiwszy podwójną porcję, na cześć jesieni udekorowałam kopę mufinek śliwkowymi chorągiewkami. Trzeba było widzieć jego minę, gdy przyszedł po lekcjach i dopadł babeczek...

A kiedy Małego zabierałam z zerówki, to miła dziewczynka bez przedniej jedynki oznajmiła mi, że był dzisiaj grzeczny.
- To bardzo dobrze, że był grzeczny.
- Najgrzeczniejszy chłopiec w klasie.- chwaliła dalej.
- Bardzo mnie to cieszy!- aż pokraśniałam.
- No poza Kubą. Bo Kuba plosę pani jest grzeczniejszy..i Jasio też.
- Aha..- mina mi zrzedła.
- Ale tak w ogóle to był baldzo grzeczny! Tylko trochę płakał..
Aha.Czekałam na dalsze rewelacje.
- A czemu płakał?
- Bo nie mógł ułożyc puzzli....
Odetchnełam. Ostatnim razem jak przyszłam, to też płakał, a pani mi powiedziała, że to dlatego, że nie chce się integrować z pięciolatkami.
No więc dotarliśmy do domu, po drodze nazbierałam głogu w kieszeń będzie jutro na leśne dekoracje...Nadchodzą jesienne chłody i "gniazduję" czyli znoszę do domu różności, otaczam się zapasami- wszystko w zgodzie z filozofią Muminków:

"Spokojne przechodzenie jesieni w zimę wcale nie jest przykrym okresem. Zabezpiecza się wtedy różne rzeczy, gromadzi się i chowa jak największą ilość zapasów. Przyjemnie jest zebrać wszystko, co się ma, tuż przy sobie, możliwie najbliżej, zmagazynować swoje ciepło i myśli i skryć się w głębokiej dziurze, w samiutkim środku, tam gdzie bezpiecznie, gdzie można bronić tego, co ważne i cenne, i swoje własne."

Spacer Kaliny

2011-10-19T23:58:00.000-07:00

Mijając Opuszczony Dom musiała wejść między młodnik sosnowy, teraz cichy i uroczysty, bez tych figlarnych kolczyków wilg i drozdów, które do zielonych włosów driad przypinało niegdyś lato. Szła spokojnie, lecz szybko, nasłuchując ujadania psów w niewidocznych zagrodach- sosny, kędzierzawe i nastroszone jak zielone miotełki do kurzu zbierały te szczekliwe pretensje i tłumiły w nic nie znaczący pogłos, o którym Miłosz napisałby pewnie kolejną piękną Przypowieść.
Skręca w lewo, pod starą wierzbą, mija ostatnie domy, cytrynowo lśnią już kocie oczy lamp, ale ostatnia z nich stoi na rozstaju, a dalej jest już łagodny zmierzch, łąki, rude, błyszczące od deszczu i ciche, a dalej, dalej, gdzie szarość łączy się z szarością, rzeka.

Zanim dojdzie do rzeki, musi znaleźć drogę, minąć drewniany, barokowy kościółek , ulicę Piaski, zarośla po starym młynie, a potem wąskim przesmykiem między stodołami skierować się w dół, ku rozlewisku i Księżej Jamie. Każdy zakręt rzeki, każda mielizna i bród mają swoje nazwy, jest Księża Jama, jest Ploska Zatoka, jest Ryża, jest Barani Bród- od 500 lat niezmienione, podawane ludzkiej pamięci jak łódeczka utkana ze wspomnień . Tu, za Papikową Górką, schodzi w dół, idąc ścieżką tak wąską, że czarne, oslizgłe baldachy łopianowych liści niemal trącają ją nosami, że wiklina, rudziejąca przyjemnie we wszechogarniającej rudości i brązach niemal zakrywa ją całkiem. Stoi na zejściu do zatoczki i patrzy- na resztki starego, trójczłonowego mostu, służące teraz rybakom jako siedziska.
Cicho jest.
Pusto.
Nad brzegiem rzeki, gdzie niepokój trzcin i kołysanka trawy owija nam ręce..wieczysty smutku, mój ciemny bracie....
Będzie stać długo, tak jak wczoraj wieczorem, czekając na to, aż uwije sobie gniazdo ten przedświąteczny, przedlistopadowy smutek, aż się dopełni czas i otworzą drzwi, którymi nostalgia pójdzie sobie, zarzucając na ramię wędki, niosąc w blaszanym wiaderku trzepoczące ryby wspomnień.

Teraz, napatrzywszy się i zasłuchawszy ciszy, bełkotliwej piosenki jesiennej, wzbierającej deszczami rzeki, wróci do ciepłego domku, po drodze czyniąc zakupy, mówiąc wszystkim dobry wieczór, w takiej mieścince, gdzie dzieci w szkole jest tylko 200, a ulic z 30- tu zna się imiona każdego .
I jest jej dobrze, dziwne, prawda?

Wiatr i gdzie indziej.

2011-10-18T05:52:00.000-07:00

Dzisiaj jest wiatr. Wielki wiatr. Nie moge pisac, nie mogę czytać, chodzę po domu i słucham, jak ociera się o ściany zimnym futrem. Mam ochote na czekoladę ale akurat wczoraj zaczęłam trzydniową dietę, bo mi ciężko było i własnie jestem w stanie lekkości, z pustym brzuchem i nie chcę tego psuć. Więc tylko czytam blogi kulinarne, oglądam masochistycznie zdjęcia tortu bezowego i czekoladowych pyszności i chciałabym być gdzie indziej.
Nie wiem dokładnie gdzie; może w jakiejś greckiej knajpce w ciepły letni wieczór, gdy kwitna bugenwille? Albo na pagórku nad Sekwaną, gdzie nigdy nie byłam, ale Michał był i mówi, że pięknie...Albo w Islandii. Ubrana w włóczkową czapkę i rękawice z barankiem oglądać gejzery.
Piękne jest takie gdzie indziej. Ale nie mogę. Więc wybieram się gdzie indziej w środku siebie. Oglądam cudownie nonsensowne ilustracje do babskich romansów i podziwiam sztucznośc póz i garderoby, natchnione wyrazy twarzy i całą ta otoczkę śmieszności, która jednak mnie wzrusza, bo pachnie czyimiś marzeniami, a ja mam wielki szacunek do marzeń. Gdyby ktoś chciał popatrzeć i pochichotać, to polecam galerię Maxa Ginsburga.
Tak, więc...wiatr.
To nie jest wiatr Walta Whitmana, który z chmur, z nieba wiejąc twarz mą ogarnia.To wietrzysko ponure i barbarzyńskie, które chętnie urywałoby wędrowcom głowy, dmuchało mamutom w karki i ślizgało sęe po lodowcach. Chowam się bezpiecznie w domu, pod kocem, marząc o czekoladzie i próbując sie ogrzać.Na szczęście mam wełniane skarpety. A moje gdzie indziej jest na wyciągnięcie ręki...

Pierwszy mróz

2011-10-17T00:19:00.000-07:00

Pierwszy mróz w ogrodzie. Chodzę w ciszy, jak świadek niemej tragedii. Jeszcze nie widać tak bardzo zniszczeń, jeszcze całun szronu okrywa martwe róże, nieżywe złocienie, ścięte lodowym nożem budleje. Kobierzec trawy nabrał srebrzystych nici, szklą sie włosy trzmielin i kubraczki perukowca. Ale to już śmierć- kiedy tylko wzejdzie słońce wyżej i zdmuchnie iluzję srebra, wszystko ogarnie miękka, brunatna zgnilizna, wiotkie, szczerniałe gałązki opadną.
Ale na razie...na razie jest pięknie...

A tego złocienia dostałam od męża...stoi w sypialni i wzrusza mnie swoją hojnością- ileż on ma kwiatuszków, rety...

Opera przy śniadaniu. My też mamy bajora!

2011-10-15T01:08:00.000-07:00

Jemy śniadanie.
- Mamo, a co to jest opera?- pyta Średni.
No wiec mu tłumaczę, że opera to jest takie coś, kiedy ludzie spiewają takimi wysokimi głosami- to są jakby opowiadane historie, nazywa się to libretto i często jest zupełnie bez sensu, ale grunt, że ładnie zaspiewane i z uczuciem.
- Może byc opera o chrupkach?- Średni patrzy na opakowanie kukurydzianych płatków.
- Może. Pisano arie nawet do drzwi.
Średniak chce wiedzieć, jak to do drzwi, więc matka mu demonstruje.
- O moje drzwiiii! Otwórzcie miiii!
Nie, nie, nie! Nie otworzęęęę sięęę!
Ale tam ukochana ma!
Od rana czekaaaa!
Wejśc muszę, śpieszę się srooodze!
Nie stójcie mi na drooodze!

Patrzą na mnie- obaj, Średni i Duży, z czymś w rodzaju niesmaku. No to tłumaczę, że takie były libretta, a nawet głupsze, ale wazne, że śpiewały to soprany i barytony. No i diabeł mnie podkusił- powiedziałam,że mężczyźni kastrowali się, by zatrzymać śliczny, czysty głos.Np Farinelli, kastrat na dworze Ludwika któregoś tam...
- No, słyszysz? Możesz się poświęcić.- mówi Duzy do Średniaka.
- Sam się poświęc!- obrażony, wraca do chrupek.
- Ja nie moge, jestem juz po mutacji. Ale ty się poświęć, będziesz śpiewał na dworze Tuska XVI...
Zmieniam szybko temat i opowiadam o słynnych polskich śpiewakach, Małgorzacie Walewskiej, Ewie Małas- Godlewskiej, mówię też, że mamy Bajora....
- My tez mamy bajora!- Średniak wzrusza ramionami, pokazując mi kałużę przed garażem...
No to wlokę ich przed komputer, puszczam Canto d'Ucelli, Sarę Brightman, Dove Vai, Jose Curę i Bocellego, a na koniec Jeana Baptiste Mauniera z chórem chłopięcym...

I nie mogę teraz oderwać się od opery....

Ballada o pannach minionego czasu

2011-10-14T00:28:00.000-07:00

Oglądając książkę od Agniesi ("Księga zamków" Philipa Steele), czytając o tym, jak myto talerze w średniowieczu i czym truto myszy, jak wyglądają sokoły i jak gotowano gałganek- znowu blog Agniesi się kłania- no więc robiąc to wszystko myślałam o Villonie i paniach minionego czasu.

Powiedzcie, kędy iest uczona

Helois, dla miłości którey

Abeylart Piotr, zmienion w kapłona,

Żal swóy w klasztorne zamknął mury?

Podobnież, gdzie ta monarchini,

Co, śmiertelnemi szyiąc ściegi

Worek, gachowi grób zeń czyni?...

Ach, gdzie są niegdysiejsze śniegi!

Królowa Blanka, iak liliia,

Syrenim głosem zawodząca,

Berta o wielkiey stopie, Liia,

Bietris, Arambur, Alys wrząca,

Iohanna, co w mężczyźńskiey szacie

Anglików gnała precz szeregi,

Gdzież są? Wy mówcie, ieśli znacie…

Ach, gdzie są niegdysiejsze śniegi!

PRZESŁANIE

Nie pytay, kędy hoże dziewki

Idą stąd y na iakie brzegi

Iżbyś nie wspomniał tey przyśpiewki.

Ach, gdzie są niegdysiejsze śniegi!

Zawsze mnie wzruszał ten wiersz pytaniem o pojedyncze osoby. Jakos nie przemawia do mnie historia "w masie", gdzie walec dziejów toczy się, zrównując wszystkich. Ale żal mi właścicielek parasolek, srebrnych łyżeczek, dziewcząt o smutnych oczach, tej, która siadała na aksamitnym fotelu, stojącym teraz w muzeum, tej, o której napisano balladę. Żal mi królowej Blanki, Alys i Johanny. Przeminęły ze swoimi dzwoneczkami, sokołami, tamborkami do haftowania, ze swoimi miłościami i smutkami. W sumie każda epoka ma swoje Blanki i Heloizy- tak samo przeminęła subtelność dziewczyn secesji, czasy wojennych Teresek, tak samo dziewczęta z fotografii mojej babci. Sama babcia...Czytam ksiażkę o niej (ksiazka to trochę na wyrost, ot, praca, którą na konkurs historyczny popełnił Duży) i patrzę na fotografie dziewczyny z warkoczami.

Babcia minionego czasu, choć w mojej pamięci została inna- takiej, z warkoczami, nie znałam...

Mój tato ze swoim ojcem, a moim dziadkiem, Stefanem...

Moi dziadkowie ze strony mamy- dziadkowie minionego czasu. Na pierwszym planie mama i jej dwóch braci, na szczęście to pokolenie jeszcze jest po naszej stronieLety...

Pozdrawiam wszystkich melancholijnie, trochę chora, trochę jesienna.

Wietnam

2011-10-11T01:37:00.000-07:00

Pojęcia nie mam czemu, ale miejscowi nazywają tę drogę Wietnamem.
Prowadzi od ulicy o sympatycznej nazwie Gnilica przez łąki ku nowemu osiedlu, noszącemu wdzięczne miano Osiedla XXX lecia PRLu. Aby nie zmieniać za bardzo nazwy, pozbyto się PRL, a osiedle XXX lecia pozostało. Bardzo słusznie, może to być w końcu XXX lecie czegokolwiek, np ślubu sołtysa, albo posadzenia jabłoni, albo wynalezienia nowego rodzaju nalewki..
Tak więc Wietnamem wożę Małego do szkoły, albo z niej wracamy- bliżej, ciszej, spokojniej. I są konie- Mały bardzo lubi konie.
Jest też strumyk, bełkotliwy, śpiewny, wodnikowy. I mokradła. I czajki wiosną, a teraz plantacje pokrzyw i łopianów. Czasem jest taki smutek, rodem z powieści panien Bronte, gdy zbyt dużo jest pustej przestrzeni, nieba, ziemi wokół i człowiek czuje się tylko skowronkiem, szarą grudką na bezkresie błękitu.
Teraz dużo jesieni na naszym Wietnamie, ale to nie jest krzykliwa jesień, gdy klony- celebrytki świecą żółcią i szkarłatem w oczy, jarzębiny obwieszają się koralami i pstrokacizna sowizdrzalska drze się w niebogłosy jak jarmarczny, tandetny cyrk.

Jesień na Wietnamie jest angielska, tweedowa, szaroście, brązy, dostojeństwo brunatnych zieleni, wycisza serce i napełnia dziwna tęsknotą. Ten niepokój..patrze na odlatujące gęsi i poruszają mnie ich krzyki. Przypomina mi się film "Lecą żurawie" z przejmująca piosenką. Ech..
A jednak lubię tędy chodzić.. Chociaż smutno.

Czajniczki, samowary i piosenka pana Borgesa

2011-10-10T00:59:00.000-07:00

Nadejszła wiekopmna chwila....
Przymrozek. Pierwszy tej jesieni.
Nagle stojąc z nosem przy szybie w ganku o szóstej rano uświadomiłam sobie, że minęło lato- nieodwołalnie, cicho, odjechało z orszakiem swoim dam i kawalerów, na średniowiecznych konikach, z dźwiękami rogów, saraband i złotymi włosami Izoldy. Nadejszła wiekopomna chwila- oto wkroczyliśmy w królestwo chłodu.
Średni zażądał rękawiczek, stwierdził, ze mu zimno do szkoły rowerem jechac, jak kierownicę trzyma. A mały jechał dzisiaj do zerówki zawinięty w kraciasty koc; o siódmej rano, senny, szczękający zębami. Wyciągnęłam kurtki, czapki, szale. I nastawiłam sobie czajniczek z parującą herbatą, marząc o samowarze.
W sumie, dlaczego nie? Mamy samowar, nawet dwa. Jutro- nie, dzisiaj!- dzisiaj go wyciągnę i będziemy robić wieczorne sacrum herbaciane wokół samowara. Mamy też kasztany, żołędzie, porobimy ludki....i stemple z liści...i upiekę muffinki do tej samowarowej herbaty.
Chłód.
Jak Gerda na grzbiecie renifera, przyjechała jesienna panna, otulona w dziergane swetry, z czerwonym nosem i zmarzniętymi policzkami. Musze pograbic liście. Muszę wykopać selery. Muszę przeczytać Borgesa...

Elsa

Noce długiej bezsenności i kary,
Które pragnęły świtu i obawiały się go,
Dni owego wczoraj, co powtarzały
Inne zbędne wczoraj. Dziś je błogosławię.
Jak mogłem przeczuć w owych latach
Opuszczenia w miłości, że okrutne
Baśnie gorączki i krwiożercze
Jutrzenki szczeblami były jedynie,
Topornymi i błędnymi korytarzami,
Jakie prowadziły mnie do czystego
Wierzchołka błękitu, który trwa w błękicie
Tego wieczoru i moich dni?
Elso, w mojej dłoni spoczywa twoja dłoń.
Widzimy śnieg w powietrzu i kochamy go.

Jorge Luis Borges
przełożył Andrzej Sobol-Jurczykowski

Jesienny walc

2011-10-08T03:57:00.000-07:00

Jesień tańczy w kalinowym ogrodzie walca. Burgundy, oranże, brązy, wszystkie odcienie złota, aksamity i jedwabie, splendor dzikiego wina i zgrzebność łopianów...Popatrzcie ze mną.

Cztery pory roku w kalinowym ogrodzie

2011-10-07T01:56:00.000-07:00

Przeglądałam stare zdjęcia i naszło mnie na wspomnienia. Bo to kolejna jesień, mgły i klucze gęsi. Jutro wykopujemy warzywa z ogrodu...Popatrzcie, jak go zakładaliśmy....Najpierw wiosenne grabienie i sianie...

Potem zieleń, kiełkujące marchewki, młoda sałata. Poezja, mniam.

Marchew trzeba przerywać, coby ładna była. A ta przerwana, tuszona z masełkiem jest boska...

Fasola wspieła się na tyczki i ogóreczki juz są..znaczy, lato!

I wykopujemy, wykopujemy..wszyscy pracują,bo weselej:)

I w końcu przyjdzie zima, zasypie wszystko, zawieje. Do kolejnej wiosny...

Traktat o łuskaniu fasoli

2011-10-06T23:35:00.000-07:00

Oberwaliśmy z Małym fasolę. Teraz wyschnie, a jak przyjdzie zima, będzie się ją łuskać. Jest to czynność wysoce magiczna, niezwykle przyjemna i prawie jak z książki Eliadego o sacrum i profanum. Łuszczymy bure ciało profanum, żeby dostać się do jądra świetości, jedwabistych ziaren prawdy....Bardzo podobne z gatunku przeżyć mistycznych jest łuszczenie cebuli. Tylko koniecznie trzeba robić to razem z rodzinka i prowadzić długie, filozoficzne dysputy....

Na koniec dla wszystkich jesienne pozdrowienia od Małego.

Wędrowcy

2011-10-05T21:37:00.000-07:00

Stoimy na przeciw siebie na falującej, pergaminowej przestrzeni wiekuistego palimpsestu dorośli, a jednak dzieci w sercach . Jak wędrowcy o czystym spojrzeniu.
Czy lubicie wiatr? Nie ten urywający głowy, ale ten tak pięknie opisany przez Whitmana

" O jakże błogi jest ten wiatr łagodny, który z chmur, z nieba wiejąc twarz mą ogarnia."

Stawałam nieraz na wielkich, bezkresnych łąkach, pozwalając mu targać się za włosy i gładzić do woli twarz w eolskiej pieszczocie, wplatać w ciemne pasma włosów zapachy lasu, skoszonego siana, poziomek z przydrożnych parowów, żywicznych aromatów puszczy, gorycznej piosenki torfowisk za Hajdukowszczyzną...

Miałam dziwne dzieciństwo. Mama była nauczycielką, tato - kimś w rodzaju króla piratów - pozwalano mi na wszystko. Chyba żadne dziecko nie miało tak wolnego i pozbawionego ograniczeń dzieciństwa. Mogłam chodzić gdzie chciałam i chodziłam. Zwiedziłam wzdłuż i wszerz całą puszczańską okolicę na dziesięcioletnich, poobijanych nogach, znałam wszystkie dróżki, parowy, łąki i zagajniki, przyjaźniłam się z hamadriadami i śpiewałam strumieniom. Mogłam czytać co chciałam i czytałam- odkąd w wieku pięciu lat nauczyłam się czytać, pochłaniałam wszystko. Od Dyla Sowizdrzała po Dekameron i Solaris, od Balzaca po Portret Doriana Graya, od Czterech Pancernych po Głos Pana... Pisałam wiersze, malowałam obrazy- cały swój pokój pomalowałam od góry do dołu w fantastyczne krajobrazy- sterowce, okręty, góry, wieczorne zorze, księżyce, fauny, nimfy. Nawet na suficie wiekuistym okiem patrzyło gorejące, egipskie słońce i unosiły się promiennowłose gwiazdy.
Wysłano mnie do szkoły rok wcześniej, nie mając co ze mną robić, przegalopowałam przez nią jak Pippi Pończoszanka na swoim koniu, nie zauważając, że mijały lata.
Każde wakacje spędzałam u Dziadziusiów, bawiąc się w zachwaszczonym pałacu, gdzie migotliwe czary splatały się z eolską fletnią lata.

Teraz znowu stoję na wielkiej łące, kolana łaskoczą mi mietlice i dzwonki, cyzelowane w fioletowo-błękitnym jedwabiu najdelikatniejszej materii, z której świt utkał ich kielichy i powlókł srebrem. Ten sam wiatr wplata mi się w ciemne pasma włosów jak tkliwy przyjaciel.

Czy wiedziałam, że prawdziwi podróżni, poszukujący Wyspy Harf, Zatoki Marzeń i Uśpionego Pałacu nigdy nie powracają?
Nigdy?
Nie wiedziałam.
Ale wiem, że mogą się spotkać na szlaku z innymi wędrowcami.
I podróżować razem.

To mnie pociesza...
Bo jeśli droga nigdy się nie kończy, to możemy wędrować dalej....

Cudze sny

2011-10-04T00:09:00.000-07:00

Dzisiaj zgubiłam się w cudzym śnie.
To nie była moja kraina-obudziłam się sparaliżowana lękiem, czując jeszcze lepki, duszny mrok i słuchając tupotu zegara. I pomysleć, że ktoś może miec takie sny co noc, podczas gdy ja wędruję ścieżkami o barwie malin, a zorze polarne układają się na wrzosowym niebie jak jedwabne koszule Jesieni. W zasadzie ludzie nie bez powodu personifikują pory roku- weźmy takiego Blake'a, kiedy Lato podglądał:

W najgłębszym cieniu boru

słyszeliśmy nieraz twój głos.

U naszych strumieni,

w dolinach wymoszczonych mchem,

na brzegu rzeki rozgościsz się,

odrzucisz jedwabiste szaty,

aby w wodę zanurzyć się jasną.

Te łąki kochają ciebie, Lato,

w twojej złotej dumie.

Ale Jesień jest inna, przynajmniej ta u nas. Otulona w szale, z rudą, rozwichrzoną czupryną, w poszarpanych kieckach z szarych chmur, jak ciut szalona pasterka zagania owce strzępiastych obłoków tam gdzie pali się krwawy horyzont.Wiatry biegną za nią jak Dziki Gon.

Spałam źle, cudzy sen odbija mi się metalicznym smakiem w ustach, muszę pogadać z księżycem, co on mi wrzucił do głowy...Idę zaparzyć herbatę, przywrócić świat do równowagi. Wczoraj oberwał·am fasolę i straciłam sporo czasu na objadaniu malin; w głębokim cieniu i złocie brzóz smakują tak, jakby pijane elfie wróżki moczyły je w księżycowym winie.

Uważajcie na cudze sny.

Trudno potem po nich domyć myśli...

Stokrotkowy dzień i indiańskie lato

2011-10-03T05:57:00.000-07:00

Nadszedł dzień sadzenia stokrotek. Wysiane na rozsadę, teraz trafią na rabatki by wiosną cieszyć oczy obok hiacyntów i małych krokusików o figlarnym spojrzeniu.Mały pomagał mi jak mógł, zagadując mnie co rusz, aż mi się Średni i jego niekończące się pytania przypomniał:
- Mamo, a czemu stokrotka nazywa się stokrotka?
- Bo ma sto płatków.- tłumaczę cierpliwie.
- A kto je policzył?
- Nikt, tak ogólnie, w przybliżeniu. Dużo ma płatków po prostu...
- No to powinna się nazywać Stopłatka! A wiesz, ze u jednej pani jest suczka, co nazywa się Stokrotka?

Stokrotkowy dzień cieszył nas wyjątkowa pogodą: 25 stopni ciepła, jak na 3 października to cudownie. Poza tym dzisiaj są urodziny Małego i z tej okazji życzę mojemu najmniejszemu wojownikowi,żeby zawsze kochał świat i dziwił się nim, tak jak teraz:))
A na deser estetyczny: indiańskie lato w kalinowym ogrodzie, barwy i cuda..i sterta drzewa na zimę. Mogą nadchodzić chłody!

Marzyciele

2011-09-28T05:23:00.000-07:00

Mały mnie dzisiaj rozmarzył.
Poszłam odebrać go z zerówki i kiedy ubieralismy się w szatni, woniejącej starymi tenisówkami, mydłem marsylskim i zaczynającą się jesienią, oznajmił mi poważnie:
- Wiesz, mamusiu, że wiedziałem, że przyjdziesz? Czułem to.
Ponieważ walczyłam właśnie z zapięciem adidasków, odparłam nieco chaotycznie:
- Trudno nie wiedzieć, skoro zawsze zabieram cię po piątej lekcji...
- Ale ja CZUŁEM, że wejdziesz, jak ciebie jeszcze nie było.- oznajmił mi z mocą, zupełnie jak Mistrz Yoda, pouczający Luke'a " Moc otaczającą ciebie poczuć musisz".
Dopiero teraz należycie zareagowałam, uściskując małego Yodę.
- To niesamowite, a teraz zapnij kurtkę i jedziemy.
- Myślałem o tobie, że wejdziesz i weszłaś. Widzisz jak umiem spełniać swoje marzenia?- kontynuował dumnie, pakując się na bagażnik. Jechalismy zielonym rowerem do domu, całe 2 km, między domkami z drewnianymi okiennicami, dogorywającymi daliami w ogródkach, w szeleście opadających z brzóz i klonów liści, a ja sie rozmarzyłam.
Kiedyś i ja umiałam spełniać na zawołanie swoje marzenia. Na przykład marzyłam o bukiecie z liści, szłam do parku i zbierałam je i miałam bukiet. Potem juz było trudniej: owszem, marzyło się o skończeniu ASP, ale nie poszło tak łatwo, to znaczy, wcale nie poszło i wylądowałam na polonistyce. Dzisiaj marzyłam o długim spaniu do południa, ale musiałam wstać o 6 i wyprawić Dużego do szkoły. Widać Moc moja nader mała jest, ciemna strona we mnie nadal wielka i nie idzie mi to tak prosto jak Małemu. Ale..ćwiczenie czyni mistrza. Niekoniecznie Mistrza Yodę.
Zapytałam Małego o czym jeszcze marzy. Powiedział,że o bułce z czekoladą. NO to zajechalismy do sklepu o miłej nazwie "Rogale" i kupilismy bułki z czekoladą, ćwicząc spełnianie marzeń. A teraz je zajadamy, ja popijając orkiszówkę, Mały lepiąc równoczesnie z ciastoliny kupionej w Biedronce i czujemy się Marzycielami pełną gębą.

Przedziwna kraina

2011-09-26T00:46:00.000-07:00

Było się na wywiadówce. W ramach uatrakcyjnienia straszliwych męczarni, rodzicom pokazano pokazową lekcję z rytmiki. Pełen entuzjazmu prowadzący zademonstrował kilku dzieciakom bebenek i sztucznie słodkim i radosnym tonem (którym mówią wszyscy, którym się wydaje, że wiedzą, jak mówić do dzieci) zaczął:

- A teraz kochane dzieciaczki, kto mi powie, jak nazywa się kraina, z której pochodzi bębenek? Dodam, że mieszkają tam straszliwe lwy, żyrafy, zebry...no, no? Tak, widzę twoją rączkę! Powiedz wszystkim, jak nazywa się ta kraina?

A Mały ze stoickim spokojem wstał i oznajmił:
- Cyrk!

I wiecie co? Żadne z dzieci się nie śmiało w tym momencie. Tylko dorośli...
I ja je doskonale rozumiałam: oczywiście, że cyrk.

Dzieci nie są sztucznie słodkie. Mam ich trójkę, więc wiem, co mówię. Mój Średni odkopywał po kilku dniach zakopanego kota, żeby zobaczyć, jak się rozłożył. Mały, którego ostatnio wieźlismy do szpitala z rozbitym łukiem brwiowym bardziej bał się lekarza, niż przejmował się własną głową. Prowadzili hodowlę pająków i z upodobaniem wypytywali mnie, jak wygląda kremacja.A propos kremacji, to ostatnio rodzina prowadziła dyskusję przy sniadaniu, kto chce być gdzie rozsypany: mąz zażądał w ogrodzie, a ostatecznie wspaniałomyslnie stwierdził,że może zostać przerobiony na diament do pierścionka, ponoć są firmy, które robią takie usługi. Stąd entuzjazm dzieci i ich ciekawość. Tak, dzieciństwo jest przedziwna krainą. Lepszą, niż cyrk.
Przed wścibstwem Średniego katecheta chował się za palmą na korytarzu szkolnym, widząc, jak mój potomek nadchodzi, wiem to z opowieści nauczycieli. Średni bowiem zażądał udowodnienia, kogo Bóg stworzył wcześniej, aniołów czy ludzi i nie odpuszczał, aż katecheta wpadł w palmową depresję.Mały przyniósł mi szarańczę bez nogi, a Duży od kilku dni, zainspirowany obrazkiem z internetu woła na Średniego "Forward, slave", czyli Naprzód, niewolniku, jakby kto nie rozumiał.Tak, relacje braterskie zawsze mieli skomplikowane...

Pozdrawiam wszystkich jesiennie, biegnę sprzątać i gotowac żurek.
Czytam znowu Winnetou i marzę o wyprawach Marco Polo, zapachach korzennych targów i hurysach, palących wodne fajki. Znaczy, typowe, jesienne zachowania Kaliny...Pocieszcie mnie, że mam normalne dzieci...

W wiejskim śnie

2011-09-22T18:30:00.000-07:00

Czytam Dylana Thomasa, In country sleep:

Never and never, my girl riding far and near
In the land of the hearthstone tales, and spelled asleep,
Fear or believe that the wolf in a sheepwhite hood
Loping and bleating roughly and blithely shall leap,
My dear, my dear,
Out of a lair in the flocked leaves in the dew dipped year
To eat your heart in the house in the rosy wood.

W tłumaczeniu:

Nigdy, miła, przenigdy, gdy zaklęta w sen
Przez kraj legend i baśni jedziesz w dal i w dal,
Nie drzyj na myśl, że wilk w skórze owcy białej
Becząc przymilnie, wyjdzie z jamy swej,
W chmurze liści, latem od rosy srebrnej,
By spalić serce twe w domu wśród lasu róż.

I dla tych linijek wiersza wstałam o 3 rano, by je znowu przeczytać i wzruszyć się z głową na biurku, w jasnym kręgu lampy, uwierzywszy znowu w dobre dziecko wewnątrz mnie..

Cytrynowe mazidło, marokańskie placki i maliny mojej mamy

2011-09-22T00:36:00.000-07:00

Naszło mnie na kulinarne eksperymenta. To przy okazji czytaniu "Najstarszej prawnuczki" Chmielewskiej, gdzie z rozczuleniem przeczytałam,że kiedyś tam drylowano agrest i porzeczki. Ja, której ręce opadają przy drylowaniu wisni, poczułam respekt. A gdy jeszcze na stronie Lawendowego Domu znalazłam przepis z adnotacją, że jest to XIX wieczne, angielskie mazidło, postanowiłam wskrzesić ducha przodków (przodkiń) ubijających pianę na suflety po 6 godzin (ręcznie!) .
I zrobiłam cytrynowe mazidło, zwane też Lemon curd z angielska.Przepis tutaj, odsyłam do Lawendowego Domu.

I wiecie co? Genialne. Coś niby budyń- nie budyń, smakowite, kwaskowe, cytrynowe, na toście i bułce nieziemskie, rozpływa się w ustach. I robi się bardzo łatwo! Genialne angielskie przodkinie wymyśliły coś, co jest lepsze niż dżem.A na jesienne smutki- jak znalazł. Nikt nie będzie tonał w chandrze i spleenie, kiedy zje takie cytrnowe pyszności, gwarantuję! A tutaj oryginalne przepisy angielskie.

Przy okazji z tej samej lawendodomowej strony zrobiłam marokańskie placki/ciastka/chlebki, nie wiem jak je zwać. Pyszne, z kaszy manny. Znikły w kilka minut- dzisiaj robię podwójną porcję:)))
A malinowe mazidło nasze, staropolskie, z malin mojej mamy, zbieranych wczoraj. Uwielbiam te pesteczki malin w dżemie, jak mi włażą w zęby..Czuję się wtedy małą dziewczynką, która kocha świat...

Candy u Agutka

2011-09-19T23:38:00.000-07:00

Babeczki i książki, nie mogłam się oprzeć:)

Candy u Agutka

Festyn archeologiczny w Zbuczu

2011-09-19T01:13:00.000-07:00

Tu można było kupić książki o sztuce średniowiecza, zdobnictwie z epoki, bogach Słowian, słowiańskiej kuchni...

Podziwiałam detale uzbrojenia, kolory tkanin, przeszywanice, hafty..Jeden z wojów z Winlandu powiedział mi, że swoja tunikę haftował z żoną, oglądając serial Rzym :) A tu my z Agą, ja trochę nieklimatycznie, bo bez swojej kiecki...

Poniżej jedzonko. Było boskie, i wszystkiego można było podjadać bez obawy...

Były podpłomyki, był gałganek, zupa kurkowa....

Żarna polowe:)

Stawianie namiotu. A niżej fotki ze stoiska tkaczki.

Uroczy, czerwony kapturek z mamą:)

Stoisko zielarki:

Tu podglądałam panów przy ubieraniu się do bitwy.

A tu ręczne robienie papieru ze szmatek lnianych. Niżej piękne dziewoje.

I woj z Winlandu, który opowiadał mi o robieniu strojów i ozdobach.

No i przygotowania do pokazu walk:

Czy te podpłomyki w końcu sie upieką?

I piękna łuczniczka....

Krokodyl Giena i urodzinki

2011-09-16T03:30:00.000-07:00

Robię tort. Dzisiaj świętujemy urodzinki Średniaka i Miłego mojego, z czego ten pierwszy kończy 11 lat, a ten drugi nie powiem ile, ale liczba jest mickiewiczowska :D
I z tej okazji, przy smarowaniu tortu śmietaną i obkładaniu brzoskwiniami przypomniała mi się moja kochana piosenka z dzieciństwa, którą śpiewał mały,śmieszny zielony krokodyl Giena.
Śpiewam sobie w kuchni na całe gardło:
- Ksażaleniaaa! Dzień rożdżeniaaa! Tolko raaz w gaaaduuu!
I jestem szczęsliwa, jakby nie było wczorajszych smutków...

Poza tym naszlo mnie na dzieciństwo, bo wspominam mojego Średniaka, od dnia, gdy przyszedł na świat, zrzucony desantem z jakiejś wesołej gwiazdy, aby nas rozweselać. Z tej okazji zrobiłam przegląd zdjęć i Średniakowych cytatów. Wszystkiego najlepszego, kochany Kwiatuszku!

- Pokazać ci mamusiu, co narysowałem?- Średni sadowi się koło mnie, nie czekając na odpowiedź.
- Pokazać, oczywiście.- czochram jeżowatą czuprynkę.- Co?
- To jest Panna Spalona.- pokazuje mi brązowa postać z dwiema brązowymi dziurami zamiast oczu.
- Aha...a czemu ona taka...spalona?
- Bo siedziała za blisko kominka.- wyjaśnia logicznie następca Gaimana.
- A to Panna Sześć .- pokazał mi stworopodobną istotę o ramionach, nogach i głowie zapętlonych w wielkie szóstki.
- A to Pan Ogórek i Panna Cytryna.- zielono-żółci obywatele wyglądali w miare normalnie.
Potem z dużego kartonu zrobił kostium karnawałowy i przyszedł mi się zaprezentować.
- Wiesz, kim jestem?
- Nie. Kim?
- Panem Modliszką. Widzisz łapki?
Faktycznie, sześć smętnych papierowych zielonych łapek zwisało z kartonu....

*
- No chodźże szybciej!- po raz setny pociągnęłam Średniego za rękę, odrywając go od wyjątkowo interesującego kamienia.
Powlókł się za mna z niechęcią.
- Czemu dzieci nigdy się nie śpieszą?- zajęczałam,
- Bo mają co robić, a dorośli tylko idą i idą.- odburknął.

*

- I Eliza powiedziała, że dziewczyny są lepsze od chlopaków!W ciastach i w ogóle! Kłamstwo, kłamczucha, kłamciara jedna! Chłopcy są tak samo lepsi jak dziewczyny!

*

Strofowany przeze mnie, ponieważ chciał po 20 wybrać się do koleżanki,

po wysłuchaniu moich argumentów, pretensji i nieodwołalnie skonfrontowany z rzeczywistością, (czyli powiedziałam: Mowy nie ma, zostaniesz w domu i już!) spojrzał na mnie z miną dziennikarza radia Erewań i powiedział:

- A ty masz dziurę w kapciu i dobrze ci tak!

*
- Wezmę jeszcze jedną świnkę i może mi sie uda.- powiedział Średni z nadzieją.
Graliśmy sobie w Heroes metodą Zmieniacza Krzesła. Średni miał zamek barbarzyńców i rozpaczliwie starał się dopasować reguły gry do swojej życzliwej osoby.
Takie wielkie, człapiące, z ryjami, nazywał świnkami.
Były też Dżimy, Harfy , Pan w Marynarce (to na wampira), były gargusie.
Przyjazna natura Średniego powodowała, że na widok wroga wołał w popłochu:
- Uciekać! Uciekać!
Nawet jak miał Ptaka Gromu przeciw zdychającym "żabkom".
Zawsze pozwalał uciec wrogowi, plątał się po okolicy z uporem zbierając złoto zamiast doświadczenia i w ogóle miał tak czarujący i nielogiczny sposób grania, że Duży jęczał na jego widok:
- Tylko nie z nim..nie grajmy z nim...
Nie rozumiał podziału na czarne- białe i wmawiał mi, że cmentarz jest miły, bo przecież pochowaliśmy tam dziadziusia, i dziadziuś na pewno by się obraził, żeby nie lubić cmentarzy.
- Ale na tym cmentarzu nie ma dziadziusia.- pokazałam mu grę- i nie wolno ci grać ciemną stroną, masz być dobry.
- Ja jestem dobry, nawet po ciemnej stronie.- obraził się.
Faktycznie, dla niego wszyscy byli dobrzy. Miły, latający pan wampir, miły, czarny konik- Zmora, wszyscy.
Dla Średniego ciemna strona nie istniejąca jest.

*

Średni niedawno zdobył umiejętność pisania i czytania i uszczęśliwia nas swoimi napisami.
Stworzył też wiekopomne dzieło - książkę.
Z dwóch kartek spiętych zszywaczem, na pierwszej stronie czerwony napis:
- Pocotek.
Na ostatniej:
-Konec.
Treści zabrakło, ale wszystko przed nim. Tołstoj też zaczynał od Pocotku..

*

- Nie ma żadnego Mikołaja.- powiedział ze smutkiem, kiedy wieszaliśmy zachęcające skarpety.
Milczałam. Co powiedzieć dziecku, które już nie wierzy w bajki?
- Ale możemy udawać, że jest.- rozjaśnił się po namyśle.- Prawda, mamusiu?

*
- Dziwak nam się urodził.- powiedział kwaśno Średni, kiedy po raz trzeci prosiłam go o ciszę, bo Mały śpi.Ha! I to mówi on, on, który opowiadał mi dzisiaj, że istnieją stworki-Morki i Chleboraki, które zamiast nóg mają noże!
On, który nie dał sobie przez sześć lat założyć nic żółtego!
Który robi zupę z klocków i każe nam ją jeść!
Który pyta, czy chciałabym, żeby robaki miały skrzydła jak aniołki!
Wącha pampersy ( zużyte), a zapytany po co, odpowiada spokojnie:
- Żeby poczuć jak cuchnie.
Który robi gniazda dla myszek w moich kapciach.
który wygłasza w sklepach teorie, że to sprzedawcy powinni płacić dzieciom za to, że one kupują ich badziewiaste zabawki, i wygłasza to głosno, przy ludziach!On, który uważa, że wszyscy ludzie są dobrzy?
Który zaprzyjaźnia się natychmiast z każdym- policjantami z drogówki, łapiącymi w naszej uliczce na radar, panem od szamba, listonoszem, woźną, palaczem?

*

- Nie kupuj mi więcej takich rogali.- powiedział Średni z wyrzutem , kiedy ubierałam go w szatni.
- Dlaczego?- zdziwiłam się.
Rogal był porządny, z francuskiego ciasta, z nadzieniem kakaowym...
- Wiesz, jak głęboko musiałem kopać, żeby dokopać się do czekolady?- prawie się obraził, marszcząc nos.
Rozbawił mnie.
- A czym kopałeś?
- Jak to czym??? Zębami!

*
- Jak Mały będzie taki jak ja, to ja będę taki jak Duży?- zapytał mnie po obiedzie mój dociekliwy synek.
- Tak jest, rycerzu.
- A jak ja będę Duży, to ty będziesz stara?
- Niestety, to prawda.
- A jak będziesz stara, to umrzesz?- dociekał dalej.
Westchnęłam. Wiedziałam, że przyjdzie czas na takie pytania...Biedaczek, teraz będzie mówił, że życie bez mamusi straci sens...
- Tak, synku. Jak będę stara, to umrę.- pogłaskałam go po jeżącej się czuprynie.
Podumał, podumał, po czym nagle jego twarz się rozjaśniła.
- Na szczęście wtedy będę miał już żonę!- oznajmił radośnie- Będzie się mną zajmować!

Mglisty ranek

2011-09-15T00:15:00.000-07:00

Siadam na brzegu opowieści, jak na krawędzi studni i patrzę w głąb.

Mogę zaczerpnąć tej wody, ale jestem zmęczona trwaniem tu, szukaniem kolejnych początków.

Pamiętaniem imion, które odeszły, zostawiając mnie w mroku.

Wiem, że gdzieś wyżej są ptasie głosy, które na sznurki gałęzi wiatr nawleka, jak srebrne dzwonki. Gdzieś jest delikatny mech, który będzie dywanem pod moje ciche stopy i powiernikiem szeptów.

Wszystkie fantastyczne drogi, którymi przemkniemy się ze śmiechem, wędrowcy wśród słów.

Ale na razie siedzę na brzegu studni mojej opowieści, a w ciemnej wodzie odbija się czułe słońce.

Jesienna piosenka

2011-09-14T10:58:00.000-07:00

Jakoś mnie tak naszło na wspomnienia. Zajrzałam do starego blogu Kaliny.Czytam wrześniowy kawałek pod tytułem "Tink-tink i Drzewowieża"

Tink-tink i Drzewowieża

- Mamo, będziemy na mostku robić tink- tink?- zapytał Średni.
I oczywiście się zgodziłam.
Mostek był przy ogródku, a w ogródku rosło cudne chaszczysko, roślina różowo- zielona, z licznymi wypustkami w kształcie malutkich gruszeczek. Po nacisnięciu gruszeczki z dźwiękiem tink- tink! rozpadała się ona i wylatywały małe, spiralne nasionka- gąsieniczki.
Palce pachniały słodko- niesamowitym karmelem, robilismy tink- tink w kółko, dopóki nam się gruszeczki nie skończyły.
Średni nazbierał sporo nasionek i oznajmił:
- Posieję te nasionka wszystkim!Co nie, mamusiu?- po czym wrzucał nasionka przez ogrodzenie do ogródków, ignorując moje niesmiałe sugestie, że nie wszyscy lubią tink- tinki, że chaszczysko owe jest bardzo agresywne i wielkie, że widziałam podobne w lesie i w ogóle, że nie należy ludziom siać niczego bez ich zgody.
- Wszyscy lubią tink- tink.- twardo twierdził , dopóki nasiona się nie skończyły. Wtedy ze smutkiem stwierdził, że sobie nie zostawił ani jednego.
- Wykopię ci tink- tinka z lasu.- obiecałam z westchnieniem- Posadzimy za szklarnią.
- A w lesie ich dużo?
- Mnóstwo. Nawet w Białowieży na wycieczce widzieliśmy przy drodze.
- A czemu mówi się Białowieża, jak ona jest zielona?
- No bo zimą jest biała.
- Ale latem zielona.
- Ale miejscowości nie zmieniają nazw na lato i zimę, jak my ubrania.
- Szkoda.- westchnął z rozczarowaniem. Byłaby Zielonawieża i Żółtawieża i Białawieża...no to najlepiej zrobić, żeby była Drzewowieża. Najlepiej, co nie, mamusiu?
- Jak spotkam jakiegoś językoznawcę, nie omieszkam wspomnieć.- znowu westchnęłam.
Dociekliwy ten mój Średni, oj, dociekliwy.

A propos wspomnień moja druga ulubiona jesienna piosenka. A tink- tink to niecierpek Roly'ego :)

Wiewiórki bez szans

2011-09-14T05:53:00.000-07:00

Ponieważ wiewiórki zaczęły intensywnie dobierać się do naszych orzechów, dzisiaj orzechy zostały uroczyście zerwane. Z cennym łupem, szczęśliwa, Kalina odczuła to, co czuł chyba Robinson na wyspie- radość posiadania. Mam zapasy! W dodatku zdobyłam je sama, własnymi rękami! Błogie uczucie. Młoda leszczynka owocowała pierwszy raz- podarowała nam caaały koszyk laskowych orzechów. Oto dokumentacja z nurzania się w radości posiadania :)

A to dumna posiadaczka orzechów i konkurentka wiewiórek:

Ponieważ zbierało się na deszcz, dzisiaj oberwałam jeszcze aronie i maliny:) I napiekłam babeczek do malin:)

Wszystkie poranki świata przemijają. Przyjaciółka Tove i harmonijka Priscilli.

2011-09-08T06:48:00.000-07:00

..co stwierdziłam nad parującą filiżanką z orkiszową kawą. Dom pusty, dzieci w szkole. Jestem ja, muzyka, bakłażany, moczące się w soli, kot, który bezczelnie uwalił się na uprasowanym obrusie. I za oknem deszcz, mglisty las i pnie sosen obnażone, wyczyszczone z pozłoty do rudości.
Niedawno poranki były truskawkowe, czerwcowe, pelne rosy i szpaków.
Potem były lipcowe, jaśminowe poranki, gdy słońce malowało taras i rozkwitające dzwonki. A potem sierpniowe poranki, z dojrzewającą jarzębiną, złotym zbożem, kurami sąsiadów, słonecznikiem i osami na gruszkach..
A teraz deszcz. Grzybny zapach września. Przeżywam uczucie obrażonego rozdwojenia, jak Muminek, który wylazł w środku zimy w zasypany ogród, oznajmiając Too Tiki:
- Kiedyś rosły tu kwiaty!
- Ale teraz rośnie tu śnieg.- powiedziała mądra Too Tiki w czerwonej czapce i koszulce w paski. A tak a propos to Too Tiki jest awatarem przyjaciólki Tove Jansson, Tuuliki Pietila.Tutaj w łódce.

Ale i tak zamiast Muminków polecam wszystkim do czytania "Córkę rzeźbiarza" i "Podróż z małym bagażem" Tove. I fragment o Annie.

"- W potoku jest złoto - powiedziała Anna. - Poszukaj.
Ale ja nie widziałam żadnego złota.
- Trzeba je tam samemu włożyć - wyjaśniła Anna. - Złoto w brązowej wodzie jest cudowne. I rozmnaża się. Coraz więcej i więcej złota.
Poszłam więc do domu i przyniosłam wszystko, co mieliśmy złotego, i perły też. Włożyłam do wody i wyglądało przepięknie. (...) Następnego dnia nie było śladu złotych przedmiotów ani pereł. Wydawało mi się to dziwne. - Z potokami nigdy nic nie wiadomo - powiedziała Anna. - Złoto czasem rośnie i rośnie, a czasem znika pod ziemią. Ale może znów się pokazać, jeżeli się nic o nim nie mówi.
Wróciłyśmy więc do domu i nasmażyłyśmy naleśników".
A dzisiaj do słuchania Priscilla i jej harmonijka. Aluve!

Wrzosy, szepty i sny. Jane Austen.

2011-09-07T04:59:00.000-07:00

Dzisiaj czytam "Jane Eyre". To moja obowiązkowa lektura wrześniowa, razem z "Dumą i uprzedzeniem". W październiku będzie "Błękitny zamek" Montgomery ( o fetyszystycznym uwielbieniu dla tej książki jeszcze napiszę), a w listopadzie oczywiście "Dolina Muminków w listopadzie". No, oczywiście, nie tylko w te kartki zapadam się błogo, jesienią czytam jeszcze dzieła zebrane Sherlocka Holmesa, wszystkie części panny Marple, Hildegardę z Bingen, poezje Osipa Mandelsztama i Josifa Brodskiego, kiedy spadną liście smakuję Symfonię Listopadową Oskara Miłosza, a z pierwszym śniegiem zabieram się po raz kolejny do Gaimana, Howl's Moving Castle i do baśni.
Ale teraz Jane Eyre.

W maleńkiej Jane jest coś co mnie urzeka, a czego nie mają Wichrowe Wzgórza; taki ciepły rodzaj delikatności. Nawet z porywami namiętności i ponurym panem Rochesterem Jane nie traci nic z kruchości, z miękkości, chce się ją przytulić, jest się po jej stronie bez reszty i z wypiekami na policzkach przedzieramy się przez labirynt kartek, mgły angielskie, łąki, wrzosy, ważki, sny, łzy i białe welony. Tak samo Duma i uprzedzenie- dla mnie dwie genialne kreacje męskich postaci, pan Rochester z Jane, i gburowaty pan Darcy z Dumy. Jestem zafascynowana ich wahaniami, spacerami, rozterkami, omszałymi zamkami, psami na polowaniach, jesiennymi liśćmi, mantylkami kobiet, popołudniową herbatą, pasją i delikatnością uczuć, czarodziejskim kodem ceremoniałów, konwenansów, łamaniem ich, rozdzieraniem, obnażaniem nagiej skóry życia...

Przy okazji jest kilka świetnych filmów opartych o te książki. I kilka scen, które czarują mnie ciągle. I chyba nie tylko mnie...

Dni w kolorze śliwkowym

2011-09-07T00:17:00.000-07:00

Nadeszły.
Nigdy ta piosenka nie smakuje tak, jak teraz, kiedy bakłażany dojrzewają, węgierki pokrywają się mgiełką, a winogrona wpadają do rąk jak wszystkie ametysty szecherezady. Śpiewam sobie Długosza i obrywam z Dużym winogrona.

- ..berberysu i głooogu ma smak!
Dzwonią wiatrowe dzwonki na jabłoni i Piwnica pod Baranami mi się przypomina, gdy Duży śpiewał z Dominiką " Jaki śmieszny jesteś pod oknem".Przerzucam się na druga piosenkę, mam juz prawie całe wiadro.

- ..ale wiem na polu jest zimno
a ty masz we włosach wiaaaaatr!

Dobrze nam. Obrywamy winogrona i dyskutujemy z synem o życiu.Wymieniamy głębokie i filozoficzne uwagi w stylu" Ten sekator jest do bani! No to masz nożyczki, lepiej tną. Jak ja niby mam to dosięgnąć, skrzydeł dostać? Ponoć każdy ma skrzydła, tylko o tym nie wie. No, to moje chyba są jakieś malutkie...

A w domu będą bakłażany, które chcę zrobić z mozarellą, wg przepisu Grażynki. Poza tym wyciągnęłam śliwkową kieckę, kupioną kiedyś na Krakowskim Przedmieściu w India Shopie, która nigdy nie nosi się tak ładnie, jak teraz, jesienią. Bakłażanowe, śliwkowe, aroniowe dni. Ile w nich cierpkiej slodyczy, zbyt małych skrzydeł, czasu, który maluje nam twarze w barwy indiańskiej jesieni i każe bobrować w złotych trawach wspomnień....

W kuchni u mamy. Traktat o dłoniach.

2011-09-05T01:12:00.000-07:00

Stefan Chwin, Traktat o dłoniach i rzeczach

Może właśnie dlatego dość wcześnie zacząłem obserwować konszachty kobiet z materią. Pochłaniały mnie prawdziwe studia nad naturą dotyku, filozoficzne dywagacje nad kształtem palców, alchemia linii papilarnych, rzucająca światło na zagadkę wygnania. Dzieliłem ludzi wedle sposobu chodzenia, ruchu rąk, a przede wszystkim wedle sposobu ujmowania rzeczy. Klasyfikacje godne Linneusza! O tak, to było bardzo ważne, jak ludzie ujmują pióro, filiżankę, kartkę, nóż, bilet tramwajowy, zapałkę, jabłko, jak unoszą, przenoszą, odkładają, przesuwają, przysuwają, zakręcają, odkręcają, podrzucają, obracają, popychają, myją, wycierają, polerują... Dłonie i rzeczy! Subtelny balet palców! Partytury dotyku! Badałem mikroświat gestów, uchodzący za niewarte uwagi głupstwo i kto wie, może już wtedy zacząłem się domyślać, że to, co się dzieje między nami a rzeczami, jest równie ważne dla poznania naszego ziemskiego bytu jak słowa, które wypowiadamy, bo czasem w drobnym geście odsłania się ważna tajemnica człowieka.
To upodobanie do obserwacji dotyku i gestu miało mi pozostać na całe życie. Więc byłem astronomem rąk, Kopernikiem obrotów rzeczy w palcach, który tylko pozornie wyglądał na chłopca wędrującego wśród ludzi?

Tak mi się Chwin przypomniał, kiedy patrzyłam na mamine dłonie, nakładające mi do misek i miseczek zwykłe, domowe smakowitości: wafle, kilka cukierków, biszkopty..Będą do kawy, mówiła Mama, a ja myślałam o dłoniach. O kruchości odpływającego pod pergaminową skórą życia, o akweduktach krwi, które oby jak najdłużej płynęły przez pustynie czasu. Zawsze tam przychodząc, czuję się Córeczką - i dla samego tego uczucia, ratującego czasem mój świat, muszę tam przychodzić...

Ps. Noysik, piosenka piękna.Dziękuję!

Ulica Cicha

2011-09-01T23:52:00.000-07:00

Zaraz za naszym domem, za zakrętem i topolami znajduje się ulica Cicha. Cicha jest nie tylko cicha, ale i oddalona od traktów bardziej bliskich cywilizacji, jest co prawda droga gminną, ale mało kogo obchodzi - tyle, że zimą jeździ po niej pługiem śnieżnym miły pan Stasio i rozpycha śnieg.
Ale teraz jest lato, i Cicha pachnie trawami, krwawnikiem i wrześniem.

Prowadzi obok mego domku- jedynego na tej ulicy- ku dalekiemu cmentarzowi, zasłoniętemu przez brązowe od trzcin mokradło i kosmatą linię młodych świerków.Nie jest krzykliwą uliczką, wiodącą ku targowisku, albo ku aptece, gdzie dzwoni dzwoneczek nad wejściem, błyskają wagi i retorty , pachnie anyżem i kamforą a pani Tamara sprzedaje zioła ojca Gabriela; Cicha nie prowadzi też do sklepu wielobranzowego „Ponek”, na który i tak wszyscy mówią „ Pączek”, od przezwiska właściciela: gdzie to kupiłeś? U Pączka! Pączek przywiózł nowe robaki/sztuczne kwiaty/pościel/garnki bateryjkowe /radio : „Warta” czy plastikowe Mikołaje dzwoniące opętańczo; Cicha nie prowadzi do kwiaciarni, piekarni, ani do kościoła, ani do cerkwi, ani do innych przybytków ważnych i potrzebnych. Cicha prowadzi na łąki.

Mały i ja lubimy Cichą. Teraz wam pokażemy kilka zdjęć z Cichej i rozmarzymy się wspólnie....A ja dokleję swój wiersz o łąkach na Cichej, tyle,że wieczornych. Miłego dnia!

Nie pozostalo we mnie nic prócz pamięci
deszczu, biegnącego łąkami
pod ciężkim srebrem chmur.
Daleko,
gdzie zamykał się pejzaż,
rude konie ciągnęły pusty wóz.
Jeszcze dalej
bezszelestna
szła noc.

Konfitury z jarzębiny i kminkowe ciastka

2011-08-29T03:28:00.000-07:00

Przepisy wrzucę potem, biegnę do ogrodu. pa!

Gershwin i antonówki

2011-08-26T23:31:00.000-07:00

Oskoma mnie naszła na antonówki. Staroświeckie słowo, staroświeckie jabłka. Nie jakieś pokraczne, karłowate odmiany- antonówka jest potężnym drzewem, a owoce ma wyborne. Nie umiem opisac tego smaku, soczystego, zabawnie rozpryskującego się na języku cierpką słodyczą.Mają cudowną skórkę, są miłe w dotyku, kompot z nich jest delicjami, a placki- poezja.

Zrobiłam placki, które znikły szybciej niż prędkość światła, takie na sodzie i kwaśnym mleku, posypywane pudrem. A jak smażyłam placki poetyckie, słuchałam Gershwina.
Jest w tej muzyce coś, jak w wierszach Lowella. Nie wiem czemu, wzruszają mnie- są jak smutni mężczyźni, znużeni życiem, cyniczni, z echem dalekiej wrażliwości, ukrytym głęboko pod pozorną obojętnością. Napewno jest w tym koniec lata. Kiedy trąbki wahają się w tle, między spełnieniem a nadzieją. Fortepian odpowiada im jak echo kroków w opustoszałym domu. Z tej okazji napisałam wiersz o odchodzeniu lata...

Wciąż jasne są anioły dni, które odeszły.

Brzemienne w mądrość, siedzą przy wystygłym stole,

w glinianym dzbanie kolce tarniny, za oknem

powolny łoskot deszczu, jak zaciężnych wojsk.

Twój płaszcz obok mojego, osobny, oddzielony

granicą brązu, wonią, żałobnym konturem.

Kokon barwy, przeczucie. Filiżanka ziębnie

w złożonych dłoniach, nie chce ogrzać się oddechem.

Zapłacona każda minuta. Na poręczach

i na ramionach chłód. W cudzym domu

jesteśmy tylko ludźmi, którzy się spotkali

na brzegu samotności, jak na brzegu morza.

No a na deser Gershwin.

Tarta z pomidorami i tymiankiem.

2011-08-26T07:06:00.000-07:00

Tarta z pomidorami (zmodyfikowany przepis z Lawendowego Domu)

Nadzienie:

Pomidorki ( z 5 sztuk sparzonych, pokrojonych w plastry)
cukier brązowy do posypania pomidorków
gruboziarnista sól
2 cebule
oliwa

Na zalewę: dwa jajka, mała śmietana
Na ciasto:
160 g mąki pszennej
szczypta soli
75 g schłodzonego masła
2 żółtka
1 łyżka zimnej wody
dodatkowo: kilka gałązek tymianku

Pomidory kroję w plastry, układam na dno formy tymianek, na to pomidory, na to cebulę pokrojoną i zeszklona. Zalewam zmiksowaną śmietaną z jajkami, doprawioną sola i pieprzem. Na to kładę rozwałkowane ciasto i do piekarnika. W 180 stopniach piecze się z pół godziny, może dłużej...Jak ciasto zbrązowieje, wyjmuję, odwracam na drugą stronę wyjmując, pomidorami do góry. Pyszne:)

Kopytki nie psiedajemy. Oraz po czemu świniacze ogonki?A na koniec mgły.

2011-08-24T00:48:00.000-07:00

Postanowiliśmy zrobić kopytki.

Po wielkim rodzinnym sukcesie w naszym domu kabaretowego skeczu o chińskiej kuchni, potrawa owa już na wieki nosić będzie taka nazwę. Kopytki, nie kopytka.
No więc w asyście Małego robiłam kopytki, wspierana duchowo, a Mały roztaczał przed soba i przede mną upojne wizje:

- Ale będą mięciutkie, prawda?
- I będzie tyle zasmażki, żeby nakryć wszystkie?
- I starczy dla każdego?
- No ba!- odkrzykiwałam na każde pytanie entuzjastycznie, niczym sprzedawca u Gribojedowa, zachwalający pstrągi czy co tam było. Śfiesz czy nie śfiesz?Śfiesz lubię, nieśfiesz nie. Zaraz, poszukam tego fragmentu...tylko przekopię się przez pratchetty i Hildegardę, żeby znaleźć Bułhakowa...ech., Innym razem.
Na razie za mną, Czytelniku, wracamy do kopytek!

Kopytki zostały zrobione, a do pary powstały rozmaite inne dania wegetariańko- fantazyjne, które załączam. Gotowania ogólnie było duzo w te wakacje, bowiem gościlismy gości, co przy naszej domowej siódemce sprawiało,że liczba osób w domu nieustannie przezywała fluktuację i w oczach mi się mienilo.
Ale surowców kuchennych w lasach dostatek, na ogrodach też, więc wegetarianie domowi mieli raj.

Poza tym ostatnio w sklepie przezyłam de ja vue, wydawało mi się, że jestem u Gribojedowa, stoję w kolejce za jesiostrem czy inną literacką rybą, choć tak naprawdę stałam w kolejce za wątróbką dla kota.Przede mną Dziarska Staruszka myczała radośnie:
- Ogonki jest? Jak jest, to pani mnie da! A jakie one, świniacze?
- Świniacze!- potwierdziła z entuzjazmem okrąglutka sprzedawczyni. Dziarska Staruszka rozpromieniła się:
- Jak świniacze, to da mnie dziewięć! I szyju indyczu da!
Metafizyka, niemal jak u Mrożka...
Poza tym jesień wibruje w końcach palców. A mgły wysnuwają się z mokradeł pod lasem i jak jechałam rowerem przez łąkę, to koła kąpały się w tym niematerialnym mleku, niezwykłe wrażenie...

Kuchnia letnia

2011-08-17T03:17:00.000-07:00

Kuchnia letnia, jeszcze jej nie pokazywałam w tegorocznej odsłonie. Lekko śródziemnomorsko w dzikiej kompilacji ze swojskimi chodnikami, szafą, maselnicą i kto wie, czym jeszcze. W roli głównej Pani Cukinia. Pozdrawiam leniuchów sierpniowych!

Wrzosy i leśne bajki

2011-08-15T09:12:00.000-07:00

Wrzosy kwitną. Z tej okazji Kalina nawiedziła las...Ludzie, jak pięknie...
Nie, żebym nie nawiedzała. Nawiedzam i owszem, ale dzisiaj odświętnie, quadem, z niebieskim koszykiem.

Hrabal i kafejkowe nastroje. Oraz nogi Pana Boga.

2011-08-11T09:13:00.000-07:00

A dzisiaj mam nastrój kafejkowy. Nie wiem czemu, ale mi się Tarabuk warszawski przypomniał i zaczytywane w czerwonym pluszu godziny, gdy padał deszcz a czeska szkoła literatury koiła serce. Może to przez sierpień? Muszę kupić dzieciakom książki do szkoły i nie kupiłam żadnej. Za to czytaliśmy dzisiaj z Małym Brzechwę dzieciom i entuzjazm jak zwykle został wzbudzony przy Ptasich Plotkach. Siadła zięba na dębie, na pewno dziś się przeziębię.
Potem rysowaliśmy, upiekliśmy z Olą ciastka owsiane, zjedzone już zresztą, a potem zrobiliśmy blok czekoladowy, częściowo zjedzony.
A za mną chodzi kafejka i tęsknota za wolnym czasem. Niby mam go dużo, ale jak to w domu. To zrobię, tamto i dnia nie ma. Mały mnie zapytał, czy Bóg ma nogi. No ba! Ma, i to jakie! Chodzi po chmurach...
W sierpniu Bóg jest jeżynowy, pochmurny i mam wrażenie,że u Niego też pada. A jeżynowe ciastka są pyszne.
No więc wracając do kafejki, ech, wypiło by się parującej kawy i pogadało z przyjaciółką o niczym i o wszystkim. Obok leżałby Hrabal, założony zakładką na stronie 78, na Nocy Księżycowej:

[...]I mam jakby włączone w mózgu dwie centrale: jedna pilnuje i strzeże niczym oka w głowie wszystkiego, co piękne w naszej rzeczywistości społecznej, druga zaś - pozwala mi się cieszyć leśnymi alejkami i polanami, ścieżkami prowadzącymi z jednego zagajnika do drugiego, a między nimi leżą pola, które kocham, jakbym był rolnikiem: i chociaż jestem na służbie, wysiadam z wołgi i ogarnia mnie nagle takie pragnienie, że idę na pole, biorę do ręki garść ziemi na wiosnę i wącham ją, a kiedy zboże dojrzewa, pod pretekstem kontroli spaceruję wzdłuż naszych łanów i głaszczę dojrzewający jęczmień i pszenicę, czasami zrywam kłos i jakbym był gospodarzem, rozcieram go na dłoni i wącham ziarno, wciągam zapach nosem, a mam go niczym jaki agronom, i wiem, że w tym tygodniu zboże już dojrzało, że nadszedł czas żniw.

Ale najpiękniej jest i tak, kiedy w lesie świeci księżyc, ten księżyc wprowadza mnie w zachwyt, ten wschodzący księżyc, ten wschodzący księżyc...

Miętowa suita, sarabanda i czerwone żagle.

2011-08-10T08:40:00.000-07:00

Zrobiłam sobie herbaty ze świeżej mięty i odpoczywam. Kaj kiedys napisał, że herbata śpiewa. Jak zresztą każdy liść, ziarno czy inny protoplasta pogodnie parującego napoju. Pozostaje pytanie, czy im to umożliwimy. Czy zechcemy, by uwiodły nas swą pieśnią i wytężymy ucho, by oddać się jej kojącym nutom. One tylko na to czekają, prosząc jedynie o moment cierpliwości i atencji, o to, by nie zalewać ich bezmyślnie wrzątkiem, a spróbować sięgnąć pamięcią do czasów, gdy były czymś więcej niż ledwie kolejnym fragmentem pędzącego początku dnia.

Naprawdę, jak te dni pędzą. Niedługo połowa sierpnia, a ja mogę w nieskończoność układac listę rzeczy, których JESZCZE nie zrobiłam.
Niepomalowany plot. Niewypielone truskawki. Nie gotowałam w letniej kuchni- wszystko przez deszcze, które nie pozwoliły nam wywędrowac do nieogrzewanego domku. Nie bylo konfitur z wiśni, bo przez wspomniane deszcze udało się tylko dwa wiadra zerwac. Nie przeczytałam paru książek, które chciałam, nie namalowałam obrazu z sosnami i generalnie nie napisałam ani linijki pracy o mitologii Slowian. A tu już połowa sierpnia prawie, a ja piję herbatę i słucham Sarabande Suite, mysląc o okrętach, które odpływają, rozpinając wysoko czerwony żagiel. Tak brakuje mi przyjaźni, które odeszły, rozmów, które uwielbiałam i ludzi, którzy ogrzewali moje serce. Odpłynęli na tych okrętach, a ja ustawiam moje słoiki w rzędy i tłumaczę srokom na brzozach, jaka jestem silna. O, taka silna! Az ramiona prężę.Tak, wszyscy mamy ważne sprawy i wszyscy jesteśmy wielcy w naszym zakrzątaniu, w naszych walkach z wiatrakami codzienności. Ale kiedy pachnie mięta i śpiewa herbata, brak mi siebie, którą byłam. tej słabej, nie upadającej w otchłań, ale unoszącej się nad nią.
Ale mam żagiel.

Maleńkie rączki dzieci, wiosłujące przez sen. Chwile, gdy czytam Kubusia Puchatka i obrywam z mięty listki. Zgadzam się, trzeba zechcieć być uwiedzionym, czy to przez śpiewające napoje, czy inne formy kontaktu z metafizyką , np. ewoluujące w kocie byty. Mój rudy ewoluuje co prawda na zimę w formę kulistą, ale przynajmniej dąży do pełni i ideału. Niech mu będzie. Ale co ja tu robię...opowiadam wam historie znowu, a ogórki czekają. Lubię jednak powiedzenie Marii Janion, że energia wymiany opowieści jest jedną z najpotężniejszych sił cywilizacji, a kiedy się kogoś słucha, tworzy się krąg zrozumienia i współczucia. Pieśni nomadów, opowieści osadników. Tego już nie ma. Albo mało jest. A dusza tęskni.

Fasolla, czyli jak rower robił za osła

2011-08-03T07:47:00.000-07:00

- Mamo, znowu twój rower robi za osła, tak?- Małemu bardzo spodobało się moje, niechcący rzucone porównanie. Otóż rower służy do wożenia tak zwanych płodów rolnych z ogrodu do domu, bo mi się koszyki w rękach nie mieszczą, i gdybym nawet potomstwem ośmiornicy była, i tak się nie zmieściłyby. Zatem objuczam swojego zielonego kettlera i taszczymy. Co zataszczyliśmy dzisiaj?
Cztery cukinie, koszyk fasolli szparagowej, koszyk antonówek, koszyk marchwi, którą przerywałam i koszyk cebuli, bo już po świętym Ilii i "cebula w ziemię idzie", jak mi sąsiadka powiedziała. No, żeby w ziemię nie poszła, tośmy ją wyrwali. A fasolla będzie zjedzona i zamrożona, a z cukinii będzie ciasto. Ach! Jeszcze koszyk ogórków. Rower robił skutecznie za osła, objuczony niemożebnie i prowadzony ostrożnie...A w kuchni zrobiłam zdjęcia tego dobra, co je przyniosłam- popatrzcie. Wytrzymały ten osioł...

Poza tym jest sierpień, a żaden miesiąc chyba nie pachnie tak pieknie jak sierpień i nie ma moich ukochanych barw. Czerwienie, cynobry, zgaszone zielenie, bakłażanowe purpury, śliwkowe, bursztyny- wszystko jest. Zboża skoszone, trawy rosną do nieba, kwitną już nawłocie i jeżówki i astry- pachnie powoli wrześniem. Czuję się jak koralik jarzębiny w naszyjniku Boga, szczęśliwa i uspokojona. Nawet sny są dobre i pachną papierówkami, leżakującymi w nieskoszonej trawie w starym ogrodzie. Pozdrawiam z Kalinowa, pijcie sierpień do syta, bo szybko minie.

Fado lipcowe

2011-07-28T10:09:00.000-07:00

Deszcz.
Każdego dnia deszcz, albo każdej nocy. Szumią deszczowe morza, porastają pleśnią ogórki i szparagowa fasolka, co mi się dziwnie z Leśmianem kojarzy i jego sensualnymi wierszami i olfaktoryczną, nawet w brzydocie, poezją. A Leśmian kojarzy mi się z "Archaicznym Leśmianem" profesora Bonieckiego, gdzie przeczytałam,że narracja jest tworem szamańskim i prawdziwie dobry narrator nie omieszka oddać się chaosowi. Czasem myślę, że moje uporządkowanie kradnie mi nieco tego językowego szamaństwa i tęsknię za prawdziwie dzikimi zdaniami, które hasają po absolutnie infernalnych i otchłannych stronicach, kpiąc z wszelkich form i konwenansów. Ale może to tylko fado, może to deszcz. Słucham Any Moura i robię ogórki. Opasłe słoje wypełniają się piklami, dokładam liście selera, koper, cebulę...Od cebuli płyną łzy. Ale może to fado. I moje ubolewanie nad tym, że nigdy nie zostanę językową szamanką, bo za bardzo się boję przepaści. I nie oddaję się chaosowi słów, ale ustawiam je w rzędy, jak słoje ogórków. Porządkuję swój dzień, swój umysł.
Poranek.
Wkładam czerwone gumowce i jadę na ogród, wybieram ogórki, myję ogórki, dokładam koper- swoją drogą zabawna nazwa, po angielsku koper to dill. Dyl Sowizdrzał. Czy nosił za uchem gałązkę kopru? A czemu nie?

Pamiętam, że grzebał w stosie popiołów. Lipiec się kończy, a ja pamiętam, jak czytałam Dyla Sowizdrzała w saloniku moich dziadków, gdzie na ścianach są obrazy czterech pór roku, stół przykryty jest szydełkowym obrusem, a meble mają zielone pokrowce. Znowu jestem dzieckiem i czas, ten prawdziwy narracyjny szaman zabiera mnie w podróż głębszą i boleśniejszą niż Alicja. Stoję na brzegu przepaści i nie ratuje mnie nawet zapach lilii z krysztalowego wazonu. Bo nie ma nikogo, kto by je dzisiaj tam włożył.
Fado.
Koniec lipca.
Ogórki.
Till Eulenspiegel przechadza się po krawędzi mojej melancholii a ja mam tylko swoje ogórki do obrony przed całym światem. To trochę więcej niż cztery kolce Róży od Małego Księcia, ale obawiam się, że nie wystarczy.
Więc dodam gałązkę kopru i głosy dzieci zza okna, które znalazły wyjątkowo wielkiego żuka i teraz dbają o to, by jego życie było niezwykle interesujące i pełne nieznanych wyzwań.
Pozdrawiam wszystkich deszczowych wielbicieli fado, salve.

Ofelia, Hamlety i panna Maj

2011-07-19T07:32:00.000-07:00

Od rana zakochana jestem w Ofelii. Nie, nie tej szekspirowskiej, choć zapewne łączy je jakaś wspólna proweniencja. Ofelii Tori Amos. Słucham i kręcą się wokół te czarodziejskie dzwoneczki, te plumkania fotrepianu i matowy, jedwabny głos Tori, owijający mi głowę jak wonna namitka.

Myślę o statkach słów, płynących przez szmaragdowe morza wspomnień. Te wspomnienia są coraz piękniejsze, im dalej odpływamy od brzegów realności, ale kotwica staje się struną, przechodzącą przez serce. Mogliśmy być wszystkimi twarzami, każdą opowieścią i dowolną historią. Odsuwaliśmy aksamitne kurtyny u okien, zapalali kandelabry, wyławiali lilie z leśnych jezior, ale wszystko rozsypało się w pył, jak kwiat paproci. Ofelie poszły do klasztorów, mądrzejsze, rzucając na wodę wianki, zamiast złamanych serc. Ale szmaragdowe fale nadal płyną i ciągle statki kołyszą się jak dawniej.
W domu jest cicho, jak w lesie przed świtem, synowie na obozie, jestem ja i Ofelia i brak mi sił, by nadawać ptakom myśli imiona. Rozumiem tych, co zwijają się w kłębek. Na przykład mojego kota.
Stan szczęśliwości jest bardzo bliski stanowi melancholii i czasem zastanawiam się, czy nie są bliźniętami. Czytam Kunderę i idziemy sobie razem między przepaścią nieskończenie wielkiego i nieskończenie małego. Ja jednak jestem zdecydowanie po stronie rzeczy małych. Cynowe misy, brzuszki dwojaków, miękkie spody kocich łapek i garść dzwonków w dzbanuszku z Bolesławca. Nigdy nie lubiłam Hamleta, jestem po stronie Ofelii. Na jej miejscu wzięłabym trzepaczkę do dywanu i wytrzepała kurz z aksamitnych pludrów dumnego księcia. Hamlecie, idź sam do klasztoru, Ofelia zaparzy herbaty i poczyta sobie soczyste opisy dawnych wojen. Świat będzie zbawiony przez kobiece zakrzątanie, a nie z hamletowej ręki.

I tym optymistyczno/melancholijnym akcentem kończąc, słucham sobie znowu Tori Amos, popijając orkiszówkę z filiżanki w maki. Mam też sernik, dzieci nie ma w domu, a Hamlet niech się zajmuje antycypacjami, predylekcją i smęceniem. Sernik jest pyszny, z razowej mąki. A szpaki za oknem są najmilszą klezmerską orkiestrą świata.Pozdrawiam słomianych wdowców, wdowy i rodziców słomianych.

Ps. Coby dopelnić rozkoszy, oglądam zdjęcia panny Maj, zwanej jako Sarachmet. Sa tu. I tu. I tu.

Grunwald część 2. Rozmaite szaleństwa.

2011-07-19T04:13:00.000-07:00

W piątek panował nieskrępowany nastrój fiesty. Bez obecności oficjeli zarówno Krzyżacy jak i ci po stronie naszych opuścili skorupy codzienności, przybierając fantastyczne formy, rodem z Borgesowego bestiariusza. Byli rogaci wikingowie z puszkami od piwa zamiast rogów, androgyniczne twory z wypchanym biustem i obfitą brodą, korowody halloweenowe, wielbiciele steampunku, Związku Radzieckiego tudzież inne cudaki Gisbourny. Cała ta barwna i wesoła brać bawiła się wyśmienicie, a Kalina razem z nimi....Uwielbiamy fiestę...

A teraz fotki nieco bardziej poprawne politycznie. Urodziwi rycerze, cne damy i inne smakowitości.

Taki grunwaldzki Domagarow...

A przed nią bieży baraaanek....

Hej ho, hej ho, na bitwę by się szło....

Potomek Gimlego?

No i generalnie wata cukrowa...moje wielkie dietetyczne szaleństwo..Zjadłam całą.

Grunwald część 1 - królewna i sukienki

2011-07-17T15:25:00.000-07:00

No i stało się, Kalina wybrała się na Grunwald. Nie, żeby walczyć, raczej wspierać duchowo swoich czyli naszych, żebyśmy znowu, jak co roku, wygrali. Przy okazji wylazło z duszy takie małe stworzenie, co marzyło o przebraniu się za królewnę. Opcja królewny niestety nigdy w przypadku małej i większej Kaliny w rachubę nie wchodziła. Po pierwsze, było się chłopczycą, fizys nie ta, figura, postura i et caetera. Drobne, nieduże, włosy brązowe. Krótkie. Już Pratchett mnie uświadomił, że w przypadku brązowych włosów o roli królewny w baśni to pomarzyć tylko.
No ale!
Od tego jest się dorosłym, żeby marzenia spełniać. Korony nie trzeba, ale kiecka musi być. I oto kiecka została uszyta. Z lnu, zielona, z haftem na pasku i przy dekolcie. Uczucie noszenia było tak błogie, że tego nie wyrażę. Jakby się jadło lody z czekoladą we francuskiej knajpce i padał deszcz, i puszczano Autumn in New York Elli...no cała błogość spływa do serca.

Przy okazji kieckowych tematów powiem, że oglądałam się na Grunwaldzie solidnie za wszystkim, co nosiło suknie. Fotografowałam, zakochałam się w kolorach lnu i wełny, w giezłach, paskach, sakiewkach i kapeluszach. W warkoczach i snach i w wędrujących po głowie słowach piosenki, którą Aga podrzuciła mi przed wyjazdem, a która opowiadała o korolewnie.

Korolewna była daleka i upragniona, ach, daj mi się dotknąć twego rękawa, korolewno, on tkany jest złotem, a ty pelnią ksieżyca płacisz za pieśni...Ponieś mnie wietrze północy tam, gdzie nie ma bólu. Choć być może ciebie wcale nie ma na świecie, korolewno....

Jagody, Schubert i wspomnienia

2011-07-07T00:28:00.000-07:00

Po truskawkach nastała jagodowa epopeja, czas granatowych palców i fioletowych jęzorków. Jak przyjemnie jeść jagody z wnętrza dłoni, do ust łakomych podawane. Jak przyjemnie napełnić tą rozkoszą filiżankę i pozwolić srebrnej łyżeczce odbijać w sobie zwielokrotnione, mroczne ametysty.

Jagody są oniryczne. Pachną snem. W tym śnie jesteśmy dziećmi, które biorą się za ręce i idą w las. Dalej już będą wiedźmy, barghesty i straszliwe utraty, ale w momencie smakowania słodyczy na języku jesteśmy tylko dziećmi na początku ścieżki.
Pachną jagody, kołyszą się paprocie i nikt jeszcze nie zna przeznaczenia. Ale jagody wiedzą o tym, co stracimy, zyskując mądrość. Dlatego mają w sobie gorzki posmak, rozpryskujący się na języku....

Duży i Średni w zamierzchłych czasach.

Poza tym słucham Schuberta, mam 5 płyt wiedeńskich filharmoników i pasują mi do jagód, snów i lekkiej, uśmiechniętej melancholii. Chciałabym być mądrzejsza niż jestem i nie przywiązywać się do ludzi, ale nie umiem. Nie jestem typem pustelnika i czasem boli, gdy ktoś odchodzi, niepocieszony. Czytam Hildegardę z Bingen.

Jestem owym tchnieniem powietrza, które żywi zieleń i pozwala rosnąć owocom. Mogę płynąć niczym najgłośniejsze strumienie. Jestem owym deszczem, który pochodzi z rosy, a poprzez który uśmiechają się do mnie wszystkie zioła, bym żyła radośnie. Uczyń mnie Panie niczym maść na każdy ból, aby mowa moja była sprawiedliwa....

Pewności i niepewności

2011-07-06T00:07:00.000-07:00

Duży został przyjęty do klasy humanistycznej w wymarzonym liceum. To jest pewne, cała rodzina obrosła w piórka, jakby to nas przyjęli. No, bo w końcu! Nasza, humanistyczna krew, wyssana z Szekspirem, Diltheyem i innimi podejrzanymi osobnikami, zajmującymi sie piórem miast rozsądkiem. Poza tym pojechał na obóz, w sumie fundujemy mu trzy wyjazdy wakacyjne, a na dwa dodatkowo udało się upchnąć Średniego, który zazwyczaj wykazywał opór przeciw opuszczaniu domu. Poza tym, Duży dostał nową gitarę- zdjęcie tego cuda potem, jak wróci z obozu- natomiast swoją starą oddał Średniemu. Skutek jest taki, że to teraz Średniaka opanowała namiętność do brzdąkania, chce być jak brat, chce grać. Mam więc dwóch chłopaków z gitarami w domu, to jest pewne.
Poza tym Średni zapytał mnie w sekrecie:
- Mamo, a jak będę kochał swoją gotarę, to szybciej się nauczę grać?
I zajał się budową piramid w swojej ulubionej grze, czyli minecrafcie, który ja nazywam "kopaniem w klockach". Kto nie widział, nie zrozumie.
Pewne jest też to, że mam gości, mam jagody do zapakowania dzisiaj i przerobienia, nie mam kota, bo gdzieś polazł, nagietki trzeba zrywać, na krem smalcowo-nagietkowy, deszcz ustał po 3 dniach lania, widać się zmęczył.
Teraz niepewności-
Kupiłam okarynę i nie jestem pewna, czy nauczę się grać. Okropnie trudno! Na razie gamę gwizdam.Nie do końca wiem, kiedy opielę dynie- zagonki rozmokły po deszczu. I czy letnią kuchnię skończę malować w tym tygodniu?
Poza tym Krzyś przywiózł mi dzieła zebrane Mozarta i nie wiem, kiedy zdążę przesłuchać. Chyba zimą....
I nie wiem, czy uda mi się zahaczyć o Gdańsk i Redę w drodze na Grunwald. I czy będziemy nocować w Olsztynie czy w Niedzicy. Hm.
Zmykam szykować gościom śniadanie, pozdrawiam letnio, vardamirowo- od Nessy Vardamir skubnęłam tło na bloga, skusiło mnie.Wrzucam muzyczkę. Zainspirowała mnie Shas - pozdrawiam cieplutko! Salve!

Trawy nieskończone, lato i Szekspir.

2011-06-22T11:57:00.000-07:00

Trawy, trawy kwitną. Pora, gdy wszystkie kwiaty stają się białe, gdy noc czerwcowa z kwiatem paproci we włosach wędruje pełnymi ziół rowami, gdy lato wychodzi, tańczyć taniec morris....
Czytam Pratchetta.

I wtedy Tiffany zobaczyła — oczy kobiety naprzeciwko, po drugiej stronie tancerzy, błysnęły złotem. Tylko na moment. Ale kiedy raz już to zauważyła, dostrzegała znowu — w oczach chłopca, dziewczynki, mężczyzny trzymającego piwo, gdy przesuwał się, by obserwować Błazna…
— Lato tu jest! — oznajmiła Tiffany i uświadomiła sobie, że tupie nogą do rytmu. Uświadomiła to sobie, ponieważ cięższy but właśnie nadepnął jej stopę i przycisnął ją do ziemi. Tuż obok Ty spojrzała na nią niewinnymi błękitnymi oczami, które na ułamek sekundy stały się leniwymi, złocistymi oczami węża.
— Powinna być — odparła babcia i cofnęła but.
— Parę miedziaków na szczęście, panienko? — dał się słyszeć głos obok i zadźwięczały monety potrząsane w bardzo starym kapeluszu.
Tiffany odwróciła się i spojrzała w fioletowoszare oczy. Twarz, w której tkwiły, była pomarszczona, ogorzała i uśmiechnięta. Błazen nosił złoty kolczyk.
— Miedziaka czy dwa od pięknej pani? — namawiał. — Srebro? Może złoto?
Czasem po prostu wiadomo, jak wszystko ma się potoczyć, myślała Tiffany.
— Żelazo?
Zdjęła z palca pierścionek i upuściła do cylindra.
Błazen wyjął go delikatnie i podrzucił w powietrze. Tiffany śledziła pierścionek wzrokiem, ale jakoś zniknął nagle i już tkwił na palcu mężczyzny.
— Żelazo to dość — powiedział Błazen i dał jej całusa w policzek.
Był tylko trochę chłodny.

Lato jest szekspirowskie. Trawy..nieodparcie kojarzą mi się z Chloe i z "Wiele hałasu o nic", z genialną rolą Emmy Thompson i Kennetha. No muszę to jeszcze raz zobaczyć...

Mnóstwo truskawek, czarny bez i róża.

2011-06-21T03:40:00.000-07:00

Truskawki! Nie w Milanówku, a w Kalinowie. Mnóstwo truskawek, 11 dwukilogramowych łubianek przyjechało z przyjaciółmi, co plantacje mają i ugrzęzłam w tym cudzie. Obieranie, obieranie, obieranie..Szypułka za szypułką. Żeby było weselej, w trawie, w ogródku sobie siadłam, podjadając- wszyscy podjadali, Mały najwięcej, za każdym razem podkradając po jednej truskawce i krzycząc: dziękuję!

Pierwszej truskawki pragnie się jak kania dżdżu, dziesiąta jest nadal słodka, setna już jest tylko jęknięciem rozpaczy, a tu tysiące się mnożą. Człowiekowi nie dogodzić- siedząc jak smok na kupie skarbów, jak Midas wśród dobra swego, czułam, że nigdy nie dam rady ich wszystkich zjeść i bolałam nad tym. Nie da się najeść na zapas.Co za niesprawiedliwość...

A w ogóle byliśmy na ślubie i weselu, Średni rozbawiał mnie nieustannie, komentując wystrój malutkiego, wiejskiego kościoła: mamo, a ten z laską to mag? ( to była rzeźba biskupa z pastorałem), mamo, a czemu Jezus trzyma bombę? (maleńka kula z krzyżykiem w dłoni ), a ten gołąb wygląda jak latający kręgiel..(obraz Ducha św. w postaci gołębicy).
Jutro koniec roku i wakacje. Dzieciaki już wpadły w histeryczną i ekstatyczną radość, domagają się jedzenia, jest ich za dużo w domu, nie mogę się przyzwyczaić, że nie są w szkole.Biegam między kuchnią a tarasem, krzyczymy wszyscy na wszystkich, jak włoska rodzina, robię musy z truskawek, placki z truskawek, naleśniki z truskawkami.
Kwitną liliowe dzwonki i czarny bez. Czarny bez kwitnie na biało, a te baldachy trzeba zbierać na syrop na kaszel..zaraz po obiedzie biegnę na zbiory.

Etykietki na soczki zrobiła Aga, a czarny/biały bez zerwany tuż za domem, na łące pełnej pokrzyw rodem z baśni o dzikich łabędziach...Ach, i z nowych wieści: róża odmiany Pirouette zakwitła....

Cuda wianki

2011-06-15T10:46:00.000-07:00

Pora jaśminu!
Pora bieli, przesianej przez zieleń, pora szmaragdów, rzuconych w słodkie mleko zapomnienia, słodycz lata, niewinność niepamięci.
Szumią trawy, czerwiec pachnie wniebogłosy z sukni lata, a ja wiję cuda- wianki.
Pamiętam, jak we Włostowie pachniały w kościele, zasuszone..pamiętam tatarak, sypany na Boże Ciało w czasach, gdy wszystko było jeszcze na miejscu, dziadkowie w swoim domu, dom w ogrodzie, a dziecko w sercu.
Teraz wiję wianki sama dla siebie, zasusze je i powiesze w sypialni.
Będą pachnieć mi nad łóżkiem jak janioły o jaśminowych skrzydłach.

Włóczykij

2011-06-14T01:48:00.000-07:00

Duży.
Ktoś zaczarował te wszystkie lata, jakby po zaklętym zamku, w którym wszyscy spali, wspięły się róże.
Czasem miałam wrażenie, że to minęło dla mnie tak szybko, jakbym to ja spała, a świat dorastał wokół mnie.
Duży kończy gimnazjum.Dzisiaj pójdziemy na pożegnalny wieczorek, a na razie...na razie już pachnie wakacjami z sukni lata.
Przyjaciel pastuszków - Włóczykij.
Mój Duży.

Tarasowa gromadka

2011-06-04T07:11:00.000-07:00

Moja tarasowa gromadka roślin okazała łaskawość i zakwitła w tym samym czasie, więc kapryśne panny różane, heliotrop, hortensje i inne cuda już są możliwe do podziwiania. Zachwycam się nimi wciąż na nowo, delikatnością i absolutna perfekcją stworzenia. Dodałam do ich kolorów błękit- konewki, ławki, przemalowane przeze mnie doniczki...

A na deser ciasto rabarbarowe. Spód kruchy, na to podgotowany rabarbar z cukrem, zalać bełtaną śmietaną z jajkami i wanilią, i cukrem, oczywiście..zapiec. Mniam.

Irysy, róże i niebieska ławeczka

2011-06-01T02:36:00.000-07:00

Irysy zakwitły. Przypominają motyle..są jak Absolem z Alicji, zmuszający ją, by zrozumiała, kim sama jest.

- Kim jesteś?
- Absolem?
- Nie Absolem, jam Absolem. Pytanie brzmi: kim jesteś ty?
- Alicja
- Doprawdy?
- Chyba wiem, kim jestem!
- Więc chyba, czy na pewno, głupie dziecię?

Patrzę na irysy i wiem, kim jestem. Jestem Kaliną, żoną swego Miłego, mamą Duzego, Średniego i Małego, Łąkową Panią, Zielarką, leniem porannym, czytaczem, wymyśliwaczem, Kaliną, piekącą biszkopt z rabarbarem, malującą niebieską ławkę i czytającą Eliotta. Dziwną Kaliną. Wczoraj oglądałam Alicję Burtona- i zapadło mi w pamięć zdanie: tylko wariaci są coś warci. Pocieszyło mnie...

Ponieważ poza irysami metafizyczno-ezoterycznymi zakwitły róże, a dokładniej moja piękność angielska z gatunku Courtyard, o nazwie Pirouette, to ja obfotografowałam porannym, zachwyconym okiem i wypiłam w jej wdzięcznym towarzystwie orkiszówkę. Wielka z niej dama, ale elegancka i niekłopotliwa- milczałyśmy sobie, ciesząc się kontrastem delikatnej, pudrowej barwy jej płatków z moja niebieską ławeczką. Ławkę zrobił mi mój Miły, a pomalowałam ją własnoręcznie i własnopędzlowo.

Ta twoja wytrwałość

gdy stoisz o świcie,

aby patrzeć, jak rozkwita róża,

którą posadziłaś.

Peter Dale

Czy Toster będzie w niebie i : co ludzie myślą, że wróble myślą?

2011-05-29T23:18:00.000-07:00

Świt. Szpaki za oknem udają orkiestrę klezmerów, gwiżdżąc, poświstując i skrzypiąc. Piję herbatę z gymostemmy z imbirem i własną miętą, żeby było słodziej, to z ładnej filiżanki.

Filiżanka jest chyba siostrą innych okręgów i form metafizycznych, kulistych i baśniowych, jak choćby opisywane już i fotografowane popzrednio dmuchawce. Znikną niedługo i zostanie królestwo niespokojnych traw, no i dobrze. Uwielbiam zmienność. Na razie sterowce dmuchawcowe lecą nad łąkami, białym puchem, nieważkie, a ich miejsce na wiosennym tronie piękna zajmują jaskry i dziki szczaw. Oczywiście, jesteśmy na tych łąkach. My, Kalina, Jej Łąkowa Wysokość , w swoim zielnym królestwie....

Ostatnio dużo podróżujemy po okolicy i tak sobie jadąc, Średni przyuważył strachy na wróble na polach. Pojęcia nie mam, czego one tam pilnowały, ale strachów było dużo, trzepotały rękawami, gapiąc się bezgłowym, filozoficznym spojrzeniem .

- Czy ludzie myślą, że wróble myślą, że to ludzie?- zapytał Średni z tą niesamowicie odkrywczą logiką, która mnie zawsze u niego zdumiewała.
- Cóż, chyba tak właśnie myślą- zgodziłam się ostrożnie.
- A skąd ludzie wiedzą, co wróble myślą?- Średniak spojrzał na mnie dość pogardliwie. Nagle stał się rzecznikiem wróbli, a ja poczułam się jak reprezentant strony z góry przegranej- Może wróble myślą: jakie świrusy z tych ludzi, poustawiali takie cwaniaki w kapeluszach i myślą,że wróbel się na to nabierze....

"Cwaniaki w kapeluszach" wprawiły mnie w ekstatyczny humor na resztę dnia. Radości dopełniły serduszka i Toster. Ale po kolei.
Serduszka rosną w ogrodzie, nazywa się owo cudo przyrody serduszka pospolita ( ta serduszka? te serduszka? )i chłopaki, podobnie jak ja, zachwycają się miniaturową precyzją ukształtowania tych malenkich kwiatków.

Czy nie absolutnie piękne?

A wracając do Tostera, to tak Średni nazywa naszego Pana Kota, z uwagi na "grzankowy" kolor.

- Czy Toster będzie w niebie?- zapytał mnie, głaszcząc ruda bestię w zamyśleniu i bujając się na ogrodowej huśtawce.- Bo tatuś powiedział,że zwierzęta nie mają duszy...

- Sądze,że zawsze Bóg może ci go stworzyć na nowo, jak będziesz chciał- powiedziałam z namysłem.

- Ale to już nie będzie nasz Toster....

I tym nostalgicznym akcentem kończę dzisiejszy wpis. Następnym razem będzie o suszonej pokrzywie, rozkwitających różach i problemach z metafizyką chrabąszczy.

Biedrzeńce, rzepak i dmuchawce. Czyli ezoteryka.

2011-05-25T01:52:00.000-07:00

Nadeszła moja ulubiona pora roku- czyli czas, kiedy wszystkie kwiaty stają się białe. To, oczywiście, przenosnia, ale bieli jest teraz najwięcej. Mlecze stały się dmuchawcami i na łąkach króluje ezoteryka. Kwitną czeremchy, zaczynają jaśminy, a w rowach obudziły się biedrzeńce. Uwielbiam je. Ich baldachy są jak pióropusze prosto z baśni, kojarzą mi się z rusałkami, dziwożonami i słowiańskimi gęślami. Nie wiem czemu. Może dlatego, że biedrzeniec to stare ziele? Wpisany w nasz krajobraz, jak len, rzepak, dzięcielina mickiewiczowska ( czyli koniczyna) czy inne swojskie roślinki.

Da się zjadać świeże listki, mają słodkawy, ogórkowy smak. Po łacinie zwą go pimpinella, spotyka się też nazwę anyż. Korzeń ma saponiny, jak mydlnica. Ale można go uzywać na zaburzenia trawienia, przeciwkaszlowo i moczopędnie. Nalewka na korzeniu jest przeciwskurczowa, rozszerza mieśnie gładkie. Zewnętrznie możemy płukac nim buzię, jak szałwią, okładać rany.

Odwar z korzeni.

Łyżkę stołową pokruszonych korzeni zalać 2 szklankami zimnej wody i gotować przez 20 minut. Odcedzić. Pić 3 razy dziennie po szklance odwaru.

Poza tym..biedrzeniec jest po prostu piękny. Pasuje do pól i łąk, do skraju lasu, cudnie wygląda w bukietach, w prostych, glinianych wazonach.

Jeśli chodzi o dmuchawce, to wszystko wiadomo z jednej piosenki- dmuchawce, latawce, wiatr. Lepiej nie mozna ująć, czym jest ta efemeryczna, budząca czułość i rozbawienie roślinka. Dmuchamy z dzieciakami i dmuchamy. Jeszcze parę dni, parę deszczy- i znikną. Ostatnia chwila, by zrobić sobie sterowiec z dmuchawca i pofrunąć na Wyspę Chmur.

A jeśli już w klimacie łąkowym i zielnym jestem, to ...rzepak. Własnie kwitnie, zuchwały, jarzący, kłujący oczy cytrynowym szaleństwem. Kalina postanowiła zwiedzić rzepakowe pola. Raj...

Zielenie

2011-05-20T04:06:00.000-07:00

Pamiętam

pamiętam

czasy wiośniane

dziecięce

najlepsze

pachniało wtedy

dokoła, tak

jakby to dziś właśnie

zaczęło się powietrze

Śpiewali ptacy

nie-byle-jacy

bo tacy, co dziś już ich nie ma

I czuło się

że za tym wszystkim stoi Pan-Bóg

stoi

na ziemi

i jeszcze - nogami obiema

To Andrzej Poniedzielski. A to nasza- moja i Małego- wycieczka rowerowo- dmuchawcowa. Zieleni wokół tyle,że zatonąć można. I kwiaty z żółtych stają się białe, co dowodzi, że się wiosna starzeje i dojrzewa, że podfruwajką przestała być, a damą teraz jest, melancholijną, w białej sukni, z tym spojrzeniem fin-de-siecle'owym z obrazów Malczewskiego. A to nasze zdjęcia przydrożne, pełne wiosny.

Jeszcze w zielone gramy,

jeszcze nie umieramy,

jeszcze się spełnią nasze

piękne sny, marzenia, plany,

tylko nie ulegajmy

przedwczesnym niepokojom,

bądźmy jak stare wróble

które stracha się nie boją!

Czas bzów i jabłoni

2011-05-14T05:46:00.000-07:00

Narwali bzu, natargali...

Bez rośnie na starym cmentarzyku unickim, minutę drogi od mojego domu

A jak już go natargałam, postawiłam sobie na biurku.....żeby metafizyka koiła biedną kalinową głowę :)

Oprócz bzów kwitną jabłonie. To chyba najczystsze kwiaty, skromne i łagodne. Jakieś takie..dobre, ciche.

I na koniec konik, podpatrzony na łące..prawda, że piękny?

Miód z mniszka, migdałkowe zen i wsiowe jajka

2011-05-10T02:57:00.000-07:00

Mam cudny humor.
Po pierwsze, kuracja ziołowa i dożelazowywanie się dało efekt, plus zmiana diety i mam w końcu normalny poziom hemoglobiny, uff. Po drugie, miodek się udał z mlecza, kwitną migdałki i jest cudnie.

Przepis na miodek ( na słoiczek około 250 ml, jak ktoś chce więcej, podwaja dawkę.)

Około 200-300 szt kwiatków mlecza
1 kg cukru
3-4 cytryny ze skórką
kilka gożdzików
wody tyle by zakryła kwiatki
Zebrane w suchy dzień kwiatki mlecza wrzucić do wanny by powyłaziły wszelkie robaczki,,delikatnie opłukać, wrzucić do garnka i zalać wodą.
Pogotować 15 minut ,odcedzić i dobrze odcisnąć -kwiatki wyrzucić a otrzymany wywar wlać do garnka,dodać pokrojone cytryny, goździki i trochę cukru.
Cały czas wolno gotując dosypywać po trochu cukier ,powinno mieć konsystencję lejącego miodu i kolor brązowawy.Gorący przełożyć do słoiczków.

Tyle o miodku i mleczach, teraz pora na jajka wsiowe. Tak nazywamy te, które kupujemy od jednej miłej pani. Pani co tydzień przywozi nam koszyczek, ślicznie je się wymyje i są zdrowe, od wiejskich kurek, które grzebią w porzeczkach i wesoło gdaczą. Ida nam te jajka jak woda, ale sama przyjemność, żółtka są złociste i smaczne.

Poza tym z rzeczy kolejnych, to kwitną migdałki, a ja na widok migdałków wchodzę w stan ducha, który zazwyczaj wywołują tygodnie medytacji lubcoś podobnego. Zupełny zen, wyciszenie i radość. Jakbym chmurę miała w środku..

Miód z mleczy, kwitnące wiśnie i majowe początki

2011-05-09T08:01:00.000-07:00

Robimy miód z mleczy. Jak go nie robić, gdy wokoło tyle tego żółtego cudu. Wybralismy się na mleczowe szaleństwo, z koszykiem ( 400 kwiatuszków potrzebnych jest do miodku) i z aparatem, uchwycić tę chwilę. Bo mlecze to mgnienie tylko, ulotna efemeryda. Zaraz nastanie pora dmuchawców, inna, bardziej uroczysta i zwiewna. A teraz..raj.

Pojechaliśmy z Małym na spacer i wzieło go na rozmowę o niebie.Żeby zrozumiec kontekst rozmowy, przypomnę,że rodzina jest w połowie wegetariańska i Mały się solidaryzuje z niejedzeniem mięska...

- Mamo, a w niebie będzie dużo jedzenia?
- Mnóstwo- odpowiadam.
- A będą tam sałatki?

Jak się już uśmiałam, zrobiłam więcej zdjęć. Bo tak pięknie...Trwaj chwilo.

Poza tym zbieram jasnotę, a zdjęcia herbatki z jasnoty i miodku z mleczy wraz z przepisem w następnym odcinku:)

O wiośnie nieustającej

2011-04-30T01:16:00.000-07:00

Wiosna wynurzyła się piękna, żarłoczna, po raz kolejny pokazując , jak kruche jest złudzenie, że to, co smutne, trwać będzie w nieskończoność. szarość zniknęła, pochłonięta przez wiekuiście zieloną trawę. Trawa to perpetuum mobile, nie darmo Stachura pisał: trawo, trawo, skromna i boska...

kwiaty na spróchniałym drewnie, pnącza na ruinach, fiołki na cmentarzach. Życie jest rozczulająco śmiałe, okrutne, ale ma do tego prawo. Patrzę na wiosnę i widzę, jak cudownie otula mnie to nowe życie, tętniące i w mojej krwi...

A za piosenkę dziękuję Michałowi :)

A na deser znowu Chojnacki..zauroczona jestem niemozliwie.

Zdawały się błyskotkami, o pani miła....

2011-04-25T06:51:00.000-07:00

Deml, piękny, wzruszający Deml.
"A świetliki w otchłaniach ciemnych borów
zdawały się błyskotkami o pani miła..."
Jeśli zamienić świetliki na zawilce, pasuje przepięknie. Zawilcowe lasy są miejscem pielgrzymek, moim własnym, co roku.
Wiem,że chronione i tak dalej. Ale jest ich tyle...że nawet nie widać ukradzionego bukieciku.

Kaj tak napisał mi o lesie kiedyś:

Jest takie miejsce, do którego zawsze wędruję, zarzuciwszy na ramię worek pełen myśli, gdy rzeczywistość gubi różnokolorowe liście i wyczekuje momentu, w którym to za przykładem ognistego feniksa w nagłym płomieniu odzyska dawny blask.(...)Tam nawet czas chowa swój nieubłagany zegarek do kieszeni i przystaje, by westchnąć w zachwycie. I pewnie jak każdy zastanawia się, w którą stronę teraz iść, gdy cały świat właśnie zdaje się rozpościerać przed nim swe wdzięki....

Pasuje, prawda?

Łaska

2011-04-23T00:42:00.000-07:00

Łagodnych jak Boża łaska Świat, kołysania w czułych Bożych rękach, opieki, przytulenia i dobroci wszystkim życzy Kalina z rodzinką.

A to piosenka Michaela Smitha a pod spodem moje tłumaczenie jej słów.

Byłem na dnie, gdy znalazłeś mnie
dałeś Swą dłoń, bym jej chwycił się
Twa miłość tak ogarnęła mnie
Dla Ciebie dziś głupcem stanę się
Dałeś mi skrzydła, bym wzlecieć mógł
Dałeś mi pieśń, co ma kolor zórz
Wszystko, co mam, to Ty Panie dziś
Wszystko, co mam to ta jedna myśl

Ref::Łaska twa odnalazła mnie
Łaska Twa światłem jest

Bywały dni, odchodziłem gdzieś
Brakło mi sił, aby ciężar nieść
Przebacz mi, że słaba jestem tak
Ty niosłeś krzyż, czemu mnie sił brak?
Przez wszystkie lata dźwigałeś mnie
Jak dziecko małe przy piersi swej
By wyrósł kwiat, musi padać deszcz...
Tak samo ja rosnę w deszczu łez...

Ref::Łaska twa odnalazła mnie
Łaska Twa światłem jest
Światłem jest, światłem jest
Wszystko mogę w niej
Bo łaska Twa światłem jest...

Czarodziejstwo skrzydeł

2011-04-12T07:29:00.000-07:00

"Joanna dostała swego Johna Fostera. Tytuł brzmiał: "Czarodziejstwo skrzydeł".(...)Spojrzała na urywek, który miał spowodować przełom w jej życiu:
"Strach to grzech pierworodny- pisał John Foster- Niemal wszystko zło na świecie ma swe źródło w tym, że ktoś się czegoś boi. Jest to zimny, oślizgły wąż, który owija się wokół ciebie. Nie ma nic okropniejszego ani bardziej poniżającego, niż żyć w bojaźni."/L.M.Montgomery

Do Kalinowa przyleciały bociany, a nad rozlaną rzeką pojawiły się klucze gęsi i kaczek, ciągnące hen, ku mokradłom. Z grabiami w ręku, sprzątając stare liście, patrzę za nimi i przypominam sobie Johna Fostera i "Czarodziejstwo skrzydeł". Zawsze zazdrościłam ptakom, wolności. Tego, że mogą sobie lecieć nad oparzeliskami, nad falą młodego zboża, nad śniegiem, piaskiem, mgławicami miast.Choć wybrałam trzymanie się ziemi, a mój dom wrasta coraz głębiej w nasze mysli, krzepnie w ogrodach, kwiatach, zapachu szarlotki, śmiechach dzieci- jak owad w bursztynie, to przecież w snach wędrujemy nadal.
W skrzydłach jest magia, nic dziwnego,że mają je aniołowie. Szpaki, które wprowadziły się nam nad okno do sypialni to najweselsze z domowych aniołów stróżów. Ich kłótliwe pogaduszki towarzyszą mi co rano, budząc tkliwy uśmiech. Dzieciaki idą do szkoły, otwieram okno i przyglądam się pączkom na jaśminach i bzach. Już niedługo..niedługo. Przyjaciele wrócą, jak te szpaki, wiosna wróci, wrócą dobre myśli.
Taka cieżka dla mnie ta wiosna. Niedawno odeszła nasza kochana Babcia..a w kwietniu jest druga rocznica odejścia Taty. Chciałabym, żeby do tego 26 zakwitły wiśnie..zaniosę mu gałąź na cmentarz. Obiecałam mu ją w szpitalu, gdy gasł. Nie zdążyłam przynieść.
Kaj mi napisał:

"Jeszcze jedna głębia, której nie oddadzą żadne słowa. Tylko ta mknąca na bezgłośnych rumakach tęsknoty cisza. Ale sama wiesz najlepiej, że takie osoby nigdy nie zostawiają po sobie pustki. Wijąc sobie przytulne gniazdka w pamięci innych ludzi, wciąż żyją, choć może nie tak, jakbyśmy chcieli"

Strach to grzech pierworodny. Mam zamiar być dzielna.

Uliczne podróże, infernalne miasta i wieczorne światła

2011-04-07T04:52:00.000-07:00

Słuchając Zaz ( za którą dziękuję Michasiowi i Shass) przypominam sobie podróże. A dokładniej miasta i wydeptywanie uliczek. Uwielbiam zwiedzać miasta, szczególnie starówki i to nie koniecznie te wyglansowane, odkurzone, ale te zaulkowe, podwórzo-kamiennicowe, mroczne, gdzie kot przeciska się obok oskubanych platanów, gdzie na ścianach z arabeską grzyba patrzą oczy Buddy i sprayem malowane idee. Podeszwy ślizgaja się po bruku, w oknach palą się pelargonie, ktoś trzepie dywan, turyści przechodzą w oddali w różowych kapeluszach, a tu leniwą sjestą waha się popołudnie, na zawsze zatrzymane od kilkuset lat.
Mira kiedyś napisała w swojej pracy, że Bóg stworzył ogrody, a diabeł miasta. Każde miasto jest infernum.Gdzie Beatrycze, co za rękę wyprowadzi? Ale lubię błądzić po tych infernalnych podwórzach, a potem wyjść do uczesanej, oswojonej przestrzeni rynku, kafejek ulicznych, grajków, bagietek, strzyżonych drzewek, gołębi i dziewcząt w apaszkach i z roześmianymi oczyma.
Tak, to lubię...
Lubię też, kiedy miasto ogarniają cytrynowe światła. Przypomina mi się wtedy Błękitny Zamek i fragment, gdy Edward z Joanną wjeżdżają starą ciężarówką do Port Lawrence.

"Zapadał zmrok. W przejrzystym, cytrynowożółtym powietrzu zapalały się światła i migotały niczym gwiazdy. O tej porze własnie Joanna najbardziej lubiła miasto. Zjedli najpierw niebywale smaczne pieczone kurczę, a potem poszli do kina. (...)wrócili do domu, zostawiając za sobą zastraszającą smugę skandalu."

No to Zaz dla wszystkich.
Kochajmy miasta.

Cuda

2011-04-04T02:34:00.000-07:00

"Cudowność jest wokół nas, ale nie potrafimy jej dostrzec, gdyż czekamy na coś wielkiego. Gdy o piątej rano stoimy na ulicy i gasną wszystkie światła - to jest cud" J. Carroll

Dzisiaj w nocy myślałam o cudach. Nie mogłam spać, więc doczekałam, aż przyjdzie, jak Montgomery pisała

" najbardziej mądra i najbardziej przeklęta godzina doby", czyli trzecia rano. Przyszła, skacząc jak królik z Alicji, po wąsach zegara, i przyniosła cuda. Cuda Carrollowe, nie jarmarczne, nie nadmuchiwane, nie udowadniane na siłę. Zwykłe, nocne cuda.

Dom spał, pierwszy cud. Oddechy dzieci, szmery pracującej lodówki, skrzypienie podłogi, gdy wędrowałam do kuchni, robić sobie wodę z cytryną, smak tej wody, kiedy wzrok więźnie w mroku za oknem, cud. Myślałam o tym, co Tiffany powiedziała Królowej. Że sekretem nie jest śnić, a obudzić się, bo budzenie jest trudniejsze. I że można cały dzień patrzyć na kwiat, ale krowy się od tego nie wydoją. Nic dziwnego, że śnimy naszą drogę przez życie- widzieć wszystko takie, jakie jest naprawdę, nikt nie wytrzymałby tego długo, powiedziała Tiffany i poszła robić ser i ubijać masło.

Wypiłam trzy szklanki wody z cytryną, myśląc o Tiffany i cudach. Tak, mogłabym siedzieć nad stylistyką dziewiętnastowiecznych powieści, ale ogródek się sam nie zagrabi i cytryna nadal pozostanie złocista, czy Kafka oszukiwał Maxa Broda, czy nie. Ogródek jest cudem, wczoraj oglądalismy z Małym przebiśniegi, zerwałam mały bukiecik, wetknęłam w bolesławicki dzbanuszek do mleka i stoją teraz na stole. Cud.

Ciekawe jest zrozumieć o 3 nad ranem, że swiat się nie zawali, jeśli nie przeczytam Larkina.I odkryć, że smak wody z cytryną, ciepło drewnianej podłogi,dotykany w ciemności przebiśnieg, to cud. Więc na razie Larkin, Kafka, śpią, zasypani pod kopcami czasu, a ja zamierzam dzisiaj opielić ziołową rabatkę, jeśli lepiej się poczuję. I zrobić "sznur Lundkvista". Polecam wszystkim pomysł sznura, robi się tak: rozciąga się kolorowy sznurek i kolorowymi spinaczami przypina do niegoˇ"łapacze poezji"- karteluszki z cytatami, suszone kwiatki, kluczyk, bilety od ważnego tramwaju, głupstwa i małe cuda, jednym słowem wszystko. Sznur pochodzi z genialnego wiersza Lundkvista: Poetyka. (podaję fragment)

Poezja:
Jagnię w płomieniach na łące.
Chart, który owinął się w prześcieradło.
Lustro, przed którym zdechła czapla,
podobna do parasola postrzępionego przez burzę.
Piasek błyszczący bielą jak brzuch kobiety w morzu.
Blady aster w pysku buldoga.
Cierń, który razi głowę lwa.
Murek otwierający szpilką od włosów kasę na dnie oceanu.
Piórko utrzymujące samolot na niebie.
Statek przemytników krwawiący na falach jak zranione zwierzę.

Poezja:
sznur do bielizny rozpięty między latarnią morską a drzewem wiśniowym.

No wiec robię sobie taki sznur dzisiaj.

Poszłam spać o 3, wstałam niecałe 4 godziny potem, czuję się pełna cudów i zjadłam na śniadanie wiersz Soustera, popity maleńką filiżanką kawy. Souster dla was, kochani. Wierzmy w cuda.

Raymond Souster

Wyprowadź ten wiersz na dwór

Wyprowadź ten wiersz na dwór pod jakimkolwiek pozorem,
jeśli musisz, wyciągnij go przez otwarte okno,
chwyć go, porwij prosto z biurka poety,
a potem pójdź z wierszem na spacer po ogrodzie, weź go na ręce
wśród miękkich, żółtych girland wierzby,
nie żądaj już od niego ciemności, cichych, cichych przekleństw o północy,
małostkowych lamentów w nie kończących się porannych
godzinach, żadnych dreszczy w chłodni zimowego serca,
każ mu znowu śpiewać, głośniej, jeszcze głośniej, tak głośno,
by wszyscy sąsiedzi wyszli na dwór (ale kogo to obchodzi),
poproś, aby przybrał bardziej ludzką twarz, aby okazał nową
czułość, przyzwól mu nawet na ckliwość między dziewiątą
a siedemnastą,
a potem puść wolno, tego cudzoziemca w świeżym, zielonym
świecie, niech sobie pochodzi po grządkach, niech się przywita
z każdym ptakiem, który przysiada na ciągle nagich gałęziach
morwy.

tłum. Jerzy Jarniewicz