13 listopada 2026

Raport listopadowy, zołowata pogoda i koniec sezonu




I połowa listopada, proszę państwa.
Ostatnio chorowałam znowu trochę i pan doktor w naszym  ośrodku z melancholią wypisując mi kolejne recepty oznajmił:
- Inni nauczyciele jakoś nie chorują tak często...

No co ja zrobię, proszę państwa, samo się choruje. Nie chciałabym, słowo honoru. To przez pogode, tak myślę. Pani pielęgniarka w recepcji powiedziała:
- Pogoda to taka zołowata dzisiaj!

I prawda, pogodę mamy zołowatą ostatnio, ziąb taki wilgotny, deszcz ze śniegiem, albo sam śnieg, albo 0, albo do minus 5, zimno.Sezon w szklarni zakończony, w ogrodzie tak samo. Mały pomógł mi ogarnąć wszystko przed zimą, piwniczka zapełniona, pomidory sprzątnięte, zielone zerwane i dumam, co z nich zrobić, bo wyrzucić szkoda...może pikantny sos w słoiki? Zrobiłam nową edycję kalendarza ogrodniczego na nowy rok, pokaże, składam zimę w Mysiborku i zapadam się w sobie, jak Filifionka w swoim domku jesienią. Niech wiatry wyją, niech deszcz sieka, u nas ciepło, koty mnie leczą, lampę naftową mam...


Wrzucam pierwsze zimowe kadry z ogrodu, to już ta pora, gdy powietrze jest jak mokre szkło, zapach chłodu miesza się z jedliną i ma się ochotę na dżem truskawkowy z lata.

Też tak macie?














 



16 października 2026

Miły mój, to już październik...

 








Zjesiennieliśmy, uspokoiliśmy się, odpuściliśmy. Jesienią człowiek robi się strasznie stary, jak Paszczak w Muminkach - zalegamy z kotami przed kominkiem, nieśpiesznie pijemy kawę, wieczorami zapada już zmierzch i dom gawędzi z wiatrem w kominie. Trochę choruję, po intensywnym wrzesniu chyba coś się we mnie zmęczyło i też odpuściło. Uczę się tego spokojnego rytmu od października. Piwniczka zapełniona, plony zebrane, zasiałam łubin na poplon i rysuję ilustracje do almanachu wymarzonego cztery pory roku w Mysiborku. I popełniłam kalendarz adwentowy dla dzieci, pokażę w kolejnym poście.  A tymczasem u nas tak. Miły mój, to już październik, do jesieni pełny rym.










12 września 2026

Widzicie, jak się zaczyna skradać jesień?






Zimowity zakwitły.
No to cóż, jesień, prawda? Ten kolor ma w sobie już troszkę polarnej zorzy, a troszkę sukienek wróżek, jest jak mgiełka na szybie, kiedy chuchamy i opuszką palca możemy napisać swoje imię. Albo jej imię - jesieni. Chuchnijmy i napiszmy razem: jesień.



Próbuję znaleźć balans i kompromis między pracą a domem i ogrodem, ale przyznaję się, ogród przegrał. Nie pielę, odpuściłam, deszcz zmoczył wszystko to, co wcześniej susza zjadła. To był bardzo dziwny ogrodniczy sezon, wiosna, lato, pełne kontrastów, mróz i gorąco, wichry i upał, susza i zimno, spiekota i podtopienia.Mimo to jest sporo owoców, zrobiłam mnóstwo dżemów, kompotów i powideł, jabłka obrodziły, moja szara reneta pierwszy raz ma jabłka, śliwek było zatrzęsienie i wiśni, a teraz zaczęły się grzyby - jest pięknie.






A w związku z szara renetą to szarlotka z renetek pycha. Kupiłam sobie jesienny szal w brązach i złocie, wstawiłam suche hortensje do koszy i wchodzę we wrzesień łagodnie i z pewną, proszę państwa, melancholią. Mam wrażenie, że dusza przebarwia mi się jak hortensje.



A jarzębina tak płomieni zieleń lasu


A pomidory pną się do góry jak warszawskie mury (niech się mury pną do góry, Kiedy dłonie chętne są).




Teraz są drobniejsze, ale są


Wrotycz jak malowany


Jesienią ogród mnie uczy stoicyzmu. Zarosło podagrycznikiem znowu? Trudno, przyjdzie przymrozek i posprząta. Kapusta zeżarta? Trudno, za to ładnie błyszczą na niej krople rosy. Krąg czarcich grzybów na trawniku? Świetnie, jestem wiedźmą. Wykopałam kartofle, marchew i buraczki, zaniosłam do piwniczki - Miły zrobił mi drewniane regały z desek, mam gdzie trzymać skrzynki!

W szkole granitowe koło roku ruszyło i miele, już drugi tydzien minął, z grubsza pamiętam już plan, imion nowych dzieci jeszcze nie, ale za to już zdążyli podwędzić mi nowe mazaki z klasy i mamy za sobą rysowanie cytryny, filozofię Sokratesa, pierwsze zaproszenie na ocenę - wybieramy się na spotkanie z filozofem, a sympatyczny młodzieniec z klasy 8 dobrowolnie podzielił się z klasą ciekawostką, że ostanie słowa Sokratesa do Platona podobno brzmiały: pamiętaj, że jesteśmy winni Asklepiosowi koguta. I trzeba oddać, bo umieranie umieraniem, a kogut musi być oddany.


I tak pięknie u nas jest teraz.


Widzicie, jak się zaczyna skradać jesień?

07 sierpnia 2026

Po Zielnej

 

 
Po porzeczkach były wiśnie.  Dużo wiśni. Uwielbiam wiśnie i nawet, gdy trzeba je drylować, uwielbiam. Sa takie gładkie i mięsiste, zabawnie pryskają sokiem, można je jeść bez końca, a  wiśniowa konfitura jest jeszcze lepsza, niż wiśnia na drzewie. Poczyniony został więc konfiturkowy szwadron słoików, z dodatkiem goździków i cynamonu, by podkreslić winną słodycz. Goździki pasują mi do wiśni, tak jak lawenda do brzoskwiń i moreli. Pycha.


 
 

Po wiśniach były kurki. Kurki z tymiankiem, śmietaną i gałką muszkatołową. Też pycha, lipiec w jedzeniowe dary potrafi tak, jak chyba żaden miesiąc poza październikiem, gdy zaczarowują świat dynie, renety i węgierki.

 
A z cudów lipcowych to jeszcze dziewanna - ma się dobrze, rośnie w górę jak wieża ze złota i karmi pszczoły i moje serce. 

 
No i dzikie róże, wiadomo. Te z wierszy Gałczyńskiego, te pachnące jak olfaktoryczna baśń orientalnych nocy, te zbierane koniecznie na bezkresnych ugorach podlaskich, przy drożynach i na rozstajach siedmiu wiatrów. 


 
A w ogrodzie to jeszcze gladiole - zaskoczyły mnie kolorem, nie pamiętałam, jakie cebulki posadziłam. 



 
No więc kontynuując inwentaryzację Bożych darów z ogrodu, to jeszcze uleny obrodziły i papierówki. Mama poczęstowana papierówkami zdradziła mi przysłowie, że po Matce Bożej Zielnej każdy chodzi jak cielny, znaczy upasie się w swoim ogrodzie tym dobrem, co go tyle wszędzie. Chodzimy jak cielni i jemy papierówki na zmianę ze śliwkami i pomidorami, bo już startują.


No i lipiec minął. Ani się obejrzałam i już sierpień. Bociany ćwiczą do odlotu, ogórki teraz robię, śliwkowe powidła i kompoty, rysuję i zaczynam czuć leciutki oddech tego melancholijnego, sierpniowego fado, które nuci mi z mglistym porankiem o przemijaniu. 

Ale to też piekne.