Ogarnięte z grubsza! Wypielone co się dało, ogórki zebrane, dwadzieścia słoików zrobionych na zimę, poprane, posprzątane i nawet wizja powrotu do szkoły nie taka niemiła. Dajemy radę, a w dodatku jest najpiękniejsza sierpniowa połowa, czyli wrzosy. Wrzosy kwitną- czekam na to cały rok, nurzam się jak kot w kocimiętce. Dzisiaj w lesie było tak:)
Widzicie te dywany, te kobierce królewskie? To moja stopa stąpała tam, niczym królowa Saba wędrowałam po swoich udzielnych włościach, bo skoro niczyje one, swoje są, to trochę i moje, prawda?
Świerkowe łapy, kocham was!
Jeszcze tyle byłoby do pisania
nie wystarczą tu żadne słowa,
o wiewiórkach, o bocianach, o łąkach
sfałdowanych jak suknia balowa...
Bo gdy człowiek wejdzie w las, to nie wie
czy ma lat pięćdziesiąt czy dziewięć!
Patrzy w las jak w śmieszny rysunek
i przeciera oślepłe oczy...
I dzikie zwierzątko widziałam o! Myślałam najpierw, hiena jaka, czy co?
Jenot, tchórz? Jenot, słowo honoru, jenot!
Poszłam emocje uspokoić na koniczynę, wiadomo.
Jak Joanna!
Robimy wianek... joannowy wianek, ten z Błękitnego zamku...
Ta dam, to ja, końcowosierpniowa, szczęśliwa, w swoim lesie i swoim domku. I tak najlepiej!
Joanna, prawda? Nie Valancy! (Wiem, jak jest w oryginale, ale ja w dzieciństwie poznałam Joannę i ani rusz nie potrafię zmienić jej imienia). Wianek iście joannowy.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam z Błękitnego Zamku :)
https://blekitnyzamek.blogspot.com
Zawsze Joanna i tylko Joanna, i tylko to wydanie, które pokazujesz❤️Kocham Błękitny Zamek! Zajrzę z pewnością, ty też możesz u mnie w tagach znaleźć Montgomery, Kanadę i zamek, szukałam tam śladów Lucy i Joanny! Błękitnomaniacy łączcie się❤️
UsuńKońcowosierpniowa Kalino, i nam z Panią szczęśliwie jak w swoim domku 😊 Czy lubi Pani pracę w szkole? Sądząc po wpisach na przestrzeni lat, chyba tak, ale ten dzisiejszy skłonił mnie do zadania tego pytania 🙃
OdpowiedzUsuńTak, bardzo lubię i mam wielki sentyment do zawodu, pochodzę z nauczycielskiego rodu i wierzę w powołanie❤️✏️
UsuńMoja uwaga o powrocie to raczej echo lęku, czy dam radę. 😉
UsuńJa też w lesie mam dziewięć lat. Ale ten jenot, na Podlasiu? Skąd?
OdpowiedzUsuńMoże z Białorusi
UsuńTen komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńCześć! Jestem absolutnie zauroczona Twoim wpisem! Wrzosy to prawdziwe skarby jesieni, a ich kolory na pewno pięknie komponują się z tarasem. Wyobrażam sobie, jak przyjemnie spędza się czas, otulona ciepłym kocem, popijając kawę i patrząc na te urokliwe donice pełne wrzosów. Co do jenota, to muszę przyznać, że to bardzo zabawne stworzenie! Wygląda na to, że przybył do Waszego ogrodu z jakimś ciekawym zamiarem. :) Cieszę się, że dzielisz się z nami tymi swoimi małymi radościami. Proszę, pisz więcej, bo Twoje opowieści są przepełnione czymś pięknym i stają się doskonałą inspiracją!Ściskam serdecznie!
OdpowiedzUsuń